Ill At Ease - Those Poor Bastards

And I wake up in the city

All them cold dim lights shining down on me

The walls are concrete, I can’t kick through them

The windows dirt filled, I can’t see through them

I walk with eyes closed through the hallway

Stumble down the stairs to the basement

The sound of people, the sound of machines

I must escape them, get my poor soul clean

Down in the basement I find a corner

It is cobwebbed, cracked and hollow

I take my hat off, I let my hair down

Then I back up to the opposite wall

I start running, my head strikes corner

And the whole building, man, it starts to crumble

Twenty stories of city dwellings

Are now cracked rubble upon the sidewalk

All that graffiti, all of them children

Forever safe now from becoming orphans

And me I’m safe too, I’m in a tunnel

Hidden down here beneath the city

Now look there on the floor, an old white pony

With a map tied to its ankle

The map has only one black arrow

That says, «nowhere» in its center

Ill at ease

Ill at ease

Ain’t it grand?

The tunnel leads to a forest

So, so grand

Thousand year old trees

Yet this magnificence

Leaves me feeling impotent and insignificant

Everything fits but me

Crow, deer carcass

Loose branches, still water, and me?

Human!

So ugly with combed hair and tight fitting clothes

Whisper whisper to the dead carp

Lying bloated on the red shore

Face all caved in from my wood bat

Fins all torn off by my fingernails

It is lunch time

Fuckin' fish meat

Gathered berries stain my fingers

So this is real life

Not just dress up

Unprotected by my neighbors

And when the night falls I see real stars

Not just stickers on my ceiling

Lord it is grotesque

Lord it’s absurd

To keep speaking these cold, cold city words

I need a new language full of trouble

Full of danger and uncertainty

Grunts and growls, moans and howls

Something awful to offend thee

But even out here I feel walled in

I feel cut off from my birth skin

This ain’t primal, no this is fake too

The geese fly above in a two-sided triangle

I lift my slingshot, filled up with sharp rocks

I’m just like David

They are Goliath

And one by one boy, the birds they fall dead

I laugh silently and I stomp on their heads

Ill at ease

Ill at ease

Ain’t it grand?

The tunnel leads to a forest

So, so grand

Thousand year old trees

Yet this magnificence

Leaves me feeling impotent and insignificant

Everything fits but me

Crow, deer carcass

Loose branches, still water, and me?

Human!

So ugly with combed hair and tight fitting clothes

And I wake up in the country

Pestilent sun shining down on me

I reap my bounty, one thousand acres

Yes I do own this, I justly claim it

Fuck the generations who came before me

I never needed them nor nobody

I’m like an Indian, so silent and wise

Though I know nothing and I hate silence

Ill at ease

Ill at ease

En ik word wakker in de stad

Al die koude, schemerige lichten die op me schijnen

De muren zijn van beton, ik kan er niet doorheen trappen

De ramen vol vuil, ik kan er niet doorheen kijken

Ik loop met gesloten ogen door de gang

Struikel de trap af naar de kelder

Het geluid van mensen, het geluid van machines

Ik moet aan ze ontsnappen, mijn arme ziel zuiveren

Beneden in de kelder vind ik een hoek

Het is spinnenwebachtig, gebarsten en hol

Ik neem mijn hoed af, ik laat mijn haar los

Dan ga ik achteruit naar de tegenoverliggende muur

Ik begin te rennen, mijn hoofd raakt de hoek

En het hele gebouw, man, het begint af te brokkelen

Twintig verdiepingen met stadswoningen

Zijn nu gebarsten puin op het trottoir

Al die graffiti, allemaal kinderen

Voor altijd veilig nu van wezen worden

En ik ben ook veilig, ik zit in een tunnel

Verborgen hier beneden onder de stad

Kijk nu daar op de vloer, een oude witte pony

Met een kaart aan zijn enkel gebonden

De kaart heeft slechts één zwarte pijl

Dat zegt, "nergens" in het midden

Onwennig

Onwennig

Is het niet groots?

De tunnel leidt naar een bos

Zo, zo groots

Duizend jaar oude bomen

Toch deze pracht

Geeft me een impotent en onbeduidend gevoel

Alles past behalve ik

Kraai, hertenkarkas

Losse takken, stilstaand water en ik?

Menselijk!

Zo lelijk met gekamd haar en strakke kleding

Fluisterfluister tegen de dode karper

Opgeblazen op de rode kust

Kijk naar alle ingestorte van mijn houten vleermuis

Vinnen zijn er allemaal afgescheurd door mijn vingernagels

Het is lunchtijd

Verdomd visvlees

Verzamelde bessen kleuren mijn vingers

Dit is dus het echte leven

Niet alleen verkleden

Niet beschermd door mijn buren

En als de avond valt, zie ik echte sterren

Niet alleen stickers op mijn plafond

Heer, het is grotesk

Heer, het is absurd

Om deze koude, koude stadswoorden te blijven spreken

Ik heb een nieuwe taal nodig vol problemen

Vol gevaar en onzekerheid

Gegrom en gegrom, gekreun en gehuil

Iets vreselijks om je te beledigen

Maar zelfs hier voel ik me opgesloten

Ik voel me afgesneden van mijn geboortehuid

Dit is niet oer, nee dit is ook nep

De ganzen vliegen erboven in een tweezijdige driehoek

Ik til mijn katapult op, gevuld met scherpe stenen

Ik ben net als David

Het zijn Goliath

En een voor een jongen vallen de vogels dood

Ik lach stilletjes en ik stamp op hun hoofd

Onwennig

Onwennig

Is het niet groots?

De tunnel leidt naar een bos

Zo, zo groots

Duizend jaar oude bomen

Toch deze pracht

Geeft me een impotent en onbeduidend gevoel

Alles past behalve ik

Kraai, hertenkarkas

Losse takken, stilstaand water en ik?

Menselijk!

Zo lelijk met gekamd haar en strakke kleding

En ik word wakker in het land

Pestige zon schijnt op mij

Ik pluk mijn premie, duizend hectare

Ja, ik bezit dit, ik claim het terecht

Fuck de generaties die voor mij kwamen

Ik heb ze nooit nodig gehad, ook niemand

Ik ben als een indiaan, zo stil en wijs

Hoewel ik niets weet en een hekel heb aan stilte

Onwennig

Onwennig