Selah - This Patch of Sky

I think you think you know

what you’re getting into.

I think you think you’re ready,

that you understand

that letting go comes… easy,

that it’s second nature.

I think that at some level

we all wish this were true.

But we never really know

how attached we are

or how accustomed we’ve become

to having and holding,

to seeing and saying «I love you».

I think we spent so much time

promising to never leave.

Not because we think we would,

but because if we never leaved them

then they never leave us.

And I think it’s safe to be honest:

The latter hurts more!

When they leave, they leave holes, voids,

and emptiness that we believe simply can’t be filled.

I think it’s true

what they say about time.

That time heals, but it’s funny —

no one ever tells us that time forgets…

I think it’s because it isn’t true.

You never forget their absence,

those significant days,

the ones you wish the calendar would simply skip.

We close our eyes to them

but even in darkness we’re reminded:

Things are complicatedly simple

and altogether different.

I think we think we know how to handle death,

how to stay present in the land of the living

when the one we love isn’t.

But I think if we were honest

we’d admit that we have not a clue!

We just wake up… and do it!

Ik denk dat je denkt dat je het weet

waar je aan begint.

Ik denk dat je denkt dat je er klaar voor bent,

dat je het begrijpt

dat loslaten komt... gemakkelijk,

dat het een tweede natuur is.

Ik denk dat op een bepaald niveau

we zouden allemaal willen dat dit waar was.

Maar we weten het nooit echt

hoe gehecht we zijn

of hoe gewend we zijn geraakt

om te hebben en vast te houden,

om 'Ik hou van jou' te zien en te zeggen.

Ik denk dat we zoveel tijd hebben doorgebracht

beloven om nooit meer weg te gaan.

Niet omdat we denken dat we dat zouden doen,

maar omdat als we ze nooit zouden verlaten

dan verlaten ze ons nooit.

En ik denk dat het veilig is om eerlijk te zijn:

Dat laatste doet meer pijn!

Als ze vertrekken, laten ze gaten, holtes,

en leegte waarvan we denken dat die gewoon niet gevuld kan worden.

Ik denk dat het waar is

wat ze zeggen over tijd.

Die tijd geneest, maar het is grappig —

niemand vertelt ons ooit dat de tijd vergeet...

Ik denk dat het komt omdat het niet waar is.

Je vergeet nooit hun afwezigheid,

die belangrijke dagen,

degene waarvan u wilt dat de kalender deze gewoon overslaat.

We sluiten onze ogen voor hen

maar zelfs in het donker worden we eraan herinnerd:

Dingen zijn gecompliceerd eenvoudig

en totaal anders.

Ik denk dat we denken dat we weten hoe we met de dood moeten omgaan,

hoe aanwezig te blijven in het land der levenden

wanneer degene van wie we houden dat niet is.

Maar ik denk dat als we eerlijk waren

we zouden toegeven dat we geen idee hebben!

We worden gewoon wakker ... en doen het!