Les mots bleus -

Il est six heures au clocher de l’eglise

Dans le square les fleurs poetisent

Une fille va sortir de la mairie

Comme chaque soir je l’attends

Elle me sourit

Il faudrait que je lui parle

A tout prix

Je lui dirais les mots bleus

Les mots qu’on dit avec les yeux

Parler me semble ridicule

Je m’elance et puis je recule

Devant une phrase inutile

Qui briserait l’instant fragile

D’une rencontre

D’une rencontre

Je lui dirais les mots bleus

Ceux qui rendent les gens heureux

Je l’appellerais sans la nommer

Je suis peut-etre demode

Le vent d’hiver souffle en avril

J’aime le silence immobile

D’une rencontre

D’une rencontre

Il n’y a plus d’horloge, plus de clocher

Dans le square les arbres sont couches

Je reviens par le train de nuit

Sur le quai je la vois

Qui me sourit

Il faudra bien qu’elle comprenne

A tout prix

Je lui dirais les mots bleus

Les mots qu’on dit avec les yeux

Toutes les excuses que l’on donne

Sont comme les baisers que l’on vole

Het is zes uur bij de kerktoren

Op het plein poëten de bloemen

Er komt een meisje uit het gemeentehuis

Zoals elke nacht wacht ik

Ze lacht naar me

Ik zou met hem moeten praten

Tegen elke prijs

Ik zou haar de blauwe woorden vertellen

De woorden die we zeggen met onze ogen

Praten lijkt me belachelijk

Ik zweef en dan stap ik achteruit

Voor een nutteloze zin

Wie zou het breekbare moment doorbreken?

Van een vergadering

Van een vergadering

Ik zou haar de blauwe woorden vertellen

Zij die mensen blij maken

Ik zou haar bellen zonder haar te noemen

Ik ben misschien uit de mode

De winterwind waait in april

Ik hou van stilte

Van een vergadering

Van een vergadering

Er is geen klok meer, geen toren meer

Op het plein liggen de bomen

Ik kom terug met de nachttrein

Op het perron zie ik haar

wie lacht naar mij?

Ze zal het moeten begrijpen

Tegen elke prijs

Ik zou haar de blauwe woorden vertellen

De woorden die we zeggen met onze ogen

Alle excuses die we geven

Zijn als de kussen die we stelen