Detachment -

I fell off the deep end.

Pessimistic and prideful, I thought I had life figured out, but my perceptions

were shattered.

Call it what you want: I started to backslide in front of God and everyone.

I stopped praying for

months, as if that would solve the issue of constantly screwing up.

I took a detour into anxiety.

I couldn’t sleep as much with a load on my chest that God used to handle when

the

devil wasn’t such a threat.

I guess the byproduct of failing is the buildup of

stress.

Now it’s all my fault.

Oh Christ,

And Father God, don’t let

me leave your sight.

Don’t give up on me, please.

Don’t give up on me.

Oh Christ,

And Father God, I’m

terrified to die.

Don’t give up on me.

Please don’t give up on

me.

I discontinued my writing habits.

The verses were as weak as my faith.

Without a vision, the pages never filled to completion.

No matter how hard I strived

to create something beautiful,

the lines remained worthless.

They couldn’t find their purpose.

Was it the same with me, God?

Oh Christ,

And Father God, don’t let

me leave your sight.

Don’t give up on me.

Please, God.

Don’t give up on me.

Oh Christ,

And Father God, I’m

terrified to die.

Don’t give up on me.

Please don’t give up on

me.

Was it worth it, all this worry,

all this guilt?

In your so-called loving intentions, you left me hopeless, broken, and

confused.

I don’t understand, and will I ever?

Will I ever comprehend the

point of struggling like I am?

How can I believe all things are for my good like You say they are,

When You destroyed everything I held dear and left me to cope with it all?

Did I lose my faith along the way?

Was it ever there to lose in the first place?

Self-defeat…

Self-defeat…

Ik viel van het diepe.

Pessimistisch en trots, ik dacht dat ik het leven doorhad, maar mijn percepties

waren verbrijzeld.

Noem het wat je wilt: ik begon terug te vallen voor God en iedereen.

Ik stopte met bidden voor

maanden, alsof dat het probleem van het voortdurend verknoeien zou oplossen.

Ik nam een ​​omweg naar angst.

Ik kon niet zo veel slapen met een last op mijn borst die God gebruikte om mee om te gaan toen

de

duivel was niet zo'n bedreiging.

Ik denk dat het bijproduct van falen de opbouw is van:

spanning.

Nu is het allemaal mijn schuld.

Oh Christus,

En Vader God, laat niet

mij verlaat je zicht.

Geef me alsjeblieft niet op.

Geef me niet op.

Oh Christus,

En Vader God, ik ben

doodsbang om te sterven.

Geef me niet op.

Geef alsjeblieft niet op

mij.

Ik stopte met mijn schrijfgewoonten.

De verzen waren zo zwak als mijn geloof.

Zonder visie werden de pagina's nooit volledig gevuld.

Hoe hard ik ook streefde

iets moois maken,

de lijnen bleven waardeloos.

Ze konden hun doel niet vinden.

Was het hetzelfde met mij, God?

Oh Christus,

En Vader God, laat niet

mij verlaat je zicht.

Geef me niet op.

Alsjeblieft God.

Geef me niet op.

Oh Christus,

En Vader God, ik ben

doodsbang om te sterven.

Geef me niet op.

Geef alsjeblieft niet op

mij.

Was het het waard, al die zorgen,

al dat schuldgevoel?

In je zogenaamde liefdevolle bedoelingen liet je me hopeloos, gebroken en...

verward.

Ik begrijp het niet, en zal ik dat ooit doen?

Zal ik ooit de

punt van worstelen zoals ik?

Hoe kan ik geloven dat alle dingen voor mijn bestwil zijn zoals U zegt dat ze zijn,

Toen U alles vernietigde dat mij dierbaar was en mij achterliet om het allemaal aan te kunnen?

Ben ik onderweg mijn geloof kwijtgeraakt?

Was het ooit om te verliezen in de eerste plaats?

Zelf-nederlaag…

Zelf-nederlaag…