Ruins -

We’re older…

We’re elders of all those to come

From fathers to sons to new fathers…

To teach them the future by seeing the past of all those before us

We raise them…

We raise them what we saw, we must fear it

'Cause we have been drawing their future

We need to fear all we teach them

Or they all fall down…

I’m an outcome…

Of the fears of the fathers before me

Subjective the truth that we stand for…

These cultural matters we die for…

With hope I pray, that I can make a difference in this dark world

To make up the hurts that I spread once

To end with my crosses forgiven…

In my children’s arms…

And I feel time is not on our side now

Yet all those I wish for are with me…

Afraid I’ll be a thought left forgotten

Removed from the hearts of my loved ones…

I live in submission…

Of the fear to leave my children

Left to be forgotten…

I don’t want to die…

An outcome…

Of fears of the fathers we are now

Subjective, the truth that we fought for

Man made, the truth that we’ve killed for…

In silence I dream that we did make a difference for the new world

To make up the hurts that we spread once…

To end with our crosses forgiven, in our children’s arms…

When silenced, we left them only ruins

We left them a past without answers…

We were the lessons they never learned…

We may all fall down…

(We may all fall down…)

We may all fall down…

(We may all fall down…)

(We may all fall down…)

(We may all fall down…)

(We may all fall down…)

(We may all fall down…)

We zijn ouder...

We zijn de oudsten van al degenen die nog komen

Van vaders op zoons tot nieuwe vaders...

Om ze de toekomst te leren door het verleden te zien van al degenen die voor ons zijn

We voeden ze op...

We verhogen ze wat we zagen, we moeten er bang voor zijn

Omdat we hun toekomst hebben getekend

We moeten bang zijn voor alles wat we ze leren

Of ze vallen allemaal naar beneden...

Ik ben een resultaat...

Van de angsten van de vaders voor mij

Subjectief de waarheid waar we voor staan...

Deze culturele zaken waar we voor sterven...

Met hoop bid ik dat ik het verschil kan maken in deze donkere wereld

Om de pijn goed te maken die ik ooit heb verspreid

Om te eindigen met mijn vergeven kruisen...

In de armen van mijn kinderen...

En ik heb het gevoel dat de tijd nu niet aan onze kant staat

Maar al degenen die ik wens zijn bij mij...

Bang dat ik een vergeten gedachte zal zijn

Verwijderd uit de harten van mijn dierbaren...

Ik leef in onderwerping...

Van de angst om mijn kinderen te verlaten

Links om te vergeten…

Ik wil niet doodgaan...

Een uitkomst…

Van angsten voor de vaders die we nu zijn

Subjectief, de waarheid waar we voor hebben gevochten

Door de mens gemaakt, de waarheid waarvoor we hebben gedood...

In stilte droom ik dat we een verschil hebben gemaakt voor de nieuwe wereld

Om de pijn goed te maken die we ooit hebben verspreid...

Om te eindigen met onze vergeven kruisen, in de armen van onze kinderen...

Toen ze tot zwijgen werden gebracht, lieten we ze alleen ruïnes

We hebben een verleden voor hen achtergelaten zonder antwoorden...

Wij waren de lessen die ze nooit hebben geleerd...

We kunnen allemaal vallen...

(We kunnen allemaal vallen...)

We kunnen allemaal vallen...

(We kunnen allemaal vallen...)

(We kunnen allemaal vallen...)

(We kunnen allemaal vallen...)

(We kunnen allemaal vallen...)

(We kunnen allemaal vallen...)