Untitled -

both hands as blinds before your eyes

to absorb the blinding rays of light

of the early rising morning sun

when the moon turned its back on one

was it meant to fail

was it meant to break

a disturbing scenery

I had to look away

I couldn’t see

I couldn’t breathe

you twist your limbs

and I turn the sheets

it’s such a scary ride I clasp my fingers in my seatbelt

on the passenger side my vision is flawless

except for this cracked windshield «sight"the world’s so fast flashing by

I try to hold my head up high

so I can see, observe and successfully abide

what everybody around me calls a meaningful life

met northbound;

perfectly aligned

like our bodies;

like you and I

they dwell for seconds;

hold each other tight

before they part, shut eyes and die

they promise to be one again in time

oh how they wish;

oh how they care

not knowing that one of them won’t be there

hoping both of them will be there

both hands have shattered

before your eyes

and now they settle as dust

with these sunset skies

beide handen als blinden voor je ogen

om de verblindende lichtstralen te absorberen

van de vroeg opkomende ochtendzon

toen de maan er een de rug toe keerde

was het bedoeld om te mislukken?

was het bedoeld om te breken?

een verontrustend landschap

Ik moest wegkijken

Ik kon het niet zien

Ik kon niet ademen

je draait je ledematen

en ik draai de lakens om

het is zo'n enge rit dat ik mijn vingers in mijn veiligheidsgordel klem

aan de passagierszijde is mijn zicht vlekkeloos

behalve deze gebarsten voorruit "vizier" flitst de wereld zo snel voorbij

Ik probeer mijn hoofd omhoog te houden

zodat ik kan zien, observeren en met succes kan volgen

wat iedereen om me heen een zinvol leven noemt

ontmoette in noordelijke richting;

perfect uitgelijnd

zoals onze lichamen;

zoals jij en ik

ze blijven seconden staan;

houd elkaar stevig vast

voordat ze uit elkaar gaan, sluit je ogen en sterf

ze beloven dat ze op tijd weer één zullen zijn

oh wat willen ze;

oh wat maakt het ze uit

niet wetende dat een van hen er niet zal zijn

in de hoop dat ze er allebei zullen zijn

beide handen zijn verbrijzeld

voor je ogen

en nu bezinken ze als stof

met deze zonsondergang luchten