Eiffel - The Shin Sekaï

Tant bien que mal, je marche dans le noir guidé par ton phare

Et rien n’effacera ma confiance en toi, ni le temps qui passe

Et ni ton absence que rien ne remplace

Je me rends compte que je suis décidément tombé bien bas, tombé sous ton charme

Tant bien que mal, j’avance dans le noir guidé par ton phare

Et rien n’effacera ma confiance en toi, ni le temps qui passe

Et ni ton absence que rien ne remplace

Je me rends compte que je suis décidément tombé bien bas, tombé sous ton charme

: Eiffel

J’préfère une grosse tchoin qu’une femme qui m’aime à moitié

Et si je te dis le contraire ce n’est que par courtoisie

La vie est une *Woow*, mais je l’aime tant

Ce qui n’est pas réciproque, mais je ne peux vivre qu’en espérant

J’préfère toujours mentir aux gens que de me mentir à moi-même

Et si tu prétends pouvoir lire en moi, mon frère: Amen

Ainsi soit-il, j’crains que ce serait pire

Si c’est mon destin, je te l’dis à titre indicatif, Llat

J’aurais aimé te voir briller, illuminer l’obscurité

Mais je ne puis t’approcher et la distance qui nous sépare est immense

Dans ma dépendance, je me plonge et je m’enfonce et plus rien n’a de sens

Je ne pourrais oublier… Oublier… Oublier… Oublier… Oublier…

Et j’aimerais m'évader mais ma dépendance n’est pas de ce choix

Je ne veux pas m'étaler mais je ne supporte d'être séparé de toi

Oh ma ville je ne connais que toi mais je te suis inconnu

Ne me dénigre donc pas sous prétexte que je t’importune

J’mène une vie décalée, j’ai ramé, une distance jamais égalée

Je suis pas né dans les quartiers chics, gros la hass m’a fait dériver

Ça fait des années que j’essaie de trouver de la richesse en toi

Pas forcément matérielle mais je n’ai pas l’embarras du choix

Et je m’intègre dans un pays qui soi-disant m’accepte comme je suis

Des fois j’aimerais me barrer mais j’admets que je suis trop indécis

Attaché à toi, j’aurais du mal à prendre le large

Et ça s’aggrave parce que dans la vie rien est aussi simple

Et si l’argent et la beauté ne seraient rien, je ne serais possessif

Plus j’avance et moins j’ai de potes, et je pense que c’est un mauvais signe

Je me contente de mes jugements hâtifs, de mes idées faites

J’ai comme envie de te pousser du haut de la tour Eiffel

J’aurais aimé te voir briller, illuminer l’obscurité

Mais je ne puis t’approcher et la distance qui nous sépare est immense

Dans ma dépendance, je me plonge et je m’enfonce et plus rien n’a de sens

Je ne pourrais oublier… Oublier… Oublier… Oublier… Oublier…

J’aurais aimé te voir briller, illuminer l’obscurité

Mais je ne puis t’approcher et la distance qui nous sépare est immense

Dans ma dépendance, je me plonge et je m’enfonce et plus rien n’a de sens

Je ne pourrais oublier… Oublier… Oublier… Oublier… Oublier…

Op de een of andere manier loop ik in het donker begeleid door jouw vuurtoren

En niets zal mijn vertrouwen in jou wissen, noch het verstrijken van de tijd

En noch je afwezigheid die niets vervangt

Ik realiseer me dat ik zeker ver naar beneden ben gevallen, onder jouw betovering ben gevallen

Op de een of andere manier loop ik in het donker begeleid door jouw vuurtoren

En niets zal mijn vertrouwen in jou wissen, noch het verstrijken van de tijd

En noch je afwezigheid die niets vervangt

Ik realiseer me dat ik zeker ver naar beneden ben gevallen, onder jouw betovering ben gevallen

: Eiffel

Ik heb liever een grote tchoin dan een vrouw die half van me houdt

En als ik je anders vertel, is het alleen uit beleefdheid

Het leven is een *Wauw*, maar ik hou er zo veel van

Wat niet wederzijds is, maar ik kan alleen maar hopen

Ik lieg altijd liever tegen mensen dan tegen mezelf

En als je beweert dat je me kunt lezen, broeder: Amen

Het zij zo, ik ben bang dat het erger zou zijn

Als het mijn lot is, zeg ik je voor informatie, Llat

Ik wou dat ik je kon zien schijnen, verlicht het donker

Maar ik kan je niet benaderen en de afstand tussen ons is immens

In mijn verslaving zink ik en zink ik en niets heeft zin

Ik kon het niet vergeten... Vergeet... Vergeet... Vergeet... Vergeet...

En ik zou graag willen ontsnappen, maar mijn verslaving is niet van deze keuze

Ik wil niet pronken, maar ik kan er niet tegen om apart van jou te zijn

Oh mijn stad, ik ken jou alleen maar ik ben onbekend voor jou

Dus kleineer me niet onder het voorwendsel dat ik je lastigval

Ik leid een eigenzinnig leven, ik roeide, een nooit geëvenaarde afstand

Ik ben niet geboren in de bovenstad, man, de drukte heeft me laten drijven

Ik probeer al jaren rijkdom in jou te vinden

Niet per se materieel, maar ik heb geen keuze

En ik pas in een land dat me zogenaamd accepteert zoals ik ben

Soms zou ik weg willen lopen, maar ik geef toe dat ik te besluiteloos ben

Aan jou gehecht, zou ik het moeilijk vinden om op te stijgen

En het wordt nog erger want niets in het leven is zo simpel

En als geld en schoonheid niets waren, zou ik niet bezitterig zijn

Hoe verder ik kom, hoe minder vrienden ik heb, en dat vind ik een slecht teken

Ik ben tevreden met mijn overhaaste oordelen, mijn ideeën

Ik heb zin om je van de top van de Eiffeltoren te duwen

Ik wou dat ik je kon zien schijnen, verlicht het donker

Maar ik kan je niet benaderen en de afstand tussen ons is immens

In mijn verslaving zink ik en zink ik en niets heeft zin

Ik kon het niet vergeten... Vergeet... Vergeet... Vergeet... Vergeet...

Ik wou dat ik je kon zien schijnen, verlicht het donker

Maar ik kan je niet benaderen en de afstand tussen ons is immens

In mijn verslaving zink ik en zink ik en niets heeft zin

Ik kon het niet vergeten... Vergeet... Vergeet... Vergeet... Vergeet...