Victoria - The Rifles

I used to live in hope, but now that’s a place down memory road.

Only our broken hearts alone remain in the towns that we used to know.

The places that we knew, the baby’s of boys and girls we grew.

The rivers, the lanes and the avenues, forever have changed now for me and you.

I might be wrong, maybe I am alone, but time don’t heal hearts it heals bones.

Victoria, where did you go?

The lights are still on in the street where you live but nobody’s home.

Give me a little more, give me a love worth fighting for.

Don’t turn away, don’t close your door, leaving me down here forever more.

Just sing me a lullaby, watch as the tears fall from my eyes.

I’m not ashamed no I won’t disguise, I send you my heart but you don’t reply.

Maybe I’m lost, maybe I just don’t know, but all that I want is you home.

No where’s home

Vroeger leefde ik in de hoop, maar nu is dat een plek in het geheugen.

Alleen onze gebroken harten alleen blijven in de steden die we vroeger kenden.

De plaatsen die we kenden, de baby's van jongens en meisjes waar we opgroeiden.

De rivieren, de lanen en de lanen zijn nu voor altijd veranderd voor mij en jou.

Ik kan het mis hebben, misschien ben ik alleen, maar de tijd geneest harten niet, het geneest botten.

Victoria, waar ging je heen?

De lichten zijn nog aan in de straat waar je woont, maar er is niemand thuis.

Geef me nog een beetje meer, geef me een liefde die het waard is om voor te vechten.

Keer je niet af, sluit je deur niet en laat me hier voor altijd achter.

Zing gewoon een slaapliedje voor me, kijk hoe de tranen uit mijn ogen vallen.

Ik schaam me niet, nee, ik zal me niet vermommen, ik stuur je mijn hart, maar je antwoordt niet.

Misschien ben ik verdwaald, misschien weet ik het gewoon niet, maar alles wat ik wil is dat je thuis bent.

Nee waar is thuis