Alchemy - The Prodigals

Sitting here and dreaming, dreaming of salvation

And salvation comes in love, at least that’s what they say

I don’t know if it was love or just imagination

But the siren of my dreams was made like me of clay

Now I look outside my window at the people covered pavements

Shores to the river of the traffic running through

And the gray scale of sky says there’s rain in my future

And the only blue that I can see is what I feel for you

We say that we’ll be friends when we know we never will be

Once we were as one, now we lie alone

Alchemy once blended base metals into golden

Now what once was gold is transmuted into stone

Into lead and stone

Sitting here and dreaming, dreaming of a sunrise

The sunrise that takes over and the moon that fades away

Daylight when it happens obscures the dream of darkness

And the river shifts and shivers in the tawdry light of day

I know I was a fool to take it all for granted

Never once imagioned that I’d feel the way I do

And I know the past is gone and I wish I could forget it

But the begger never rides his horse

My dreams are still of you

I am free to make my choices, I will choose my own direction

I will walk along the pathway that others choose for me

I will make my own decisions with sufficient introspection

Now I introspect away until there’s nothing left to see

I can say that we’ll be friends like it’s really what I wanted

Not to hold you in my arms, to lie once more with you

But as alchemists once tried to change base metals into golden

It never worked for them back then

Why should it now come true?

Hier zitten en dromen, dromen van redding

En redding komt in liefde, tenminste dat is wat ze zeggen

Ik weet niet of het liefde was of gewoon verbeelding

Maar de sirene van mijn dromen was gemaakt zoals ik van klei

Nu kijk ik uit mijn raam naar de met mensen bedekte trottoirs

Kusten naar de rivier van het verkeer dat er doorheen loopt

En de grijsschaal van de lucht zegt dat er regen is in mijn toekomst

En het enige blauw dat ik kan zien, is wat ik voor je voel

We zeggen dat we vrienden zullen zijn als we weten dat we dat nooit zullen worden

Ooit waren we één, nu liggen we alleen

Alchemie vermengde ooit onedele metalen tot goud

Wat ooit goud was, is nu omgezet in steen

In lood en steen

Hier zitten en dromen, dromen van een zonsopgang

De zonsopgang die het overneemt en de maan die vervaagt

Daglicht wanneer het gebeurt, verduistert de droom van de duisternis

En de rivier verschuift en rilt in het smakeloze daglicht

Ik weet dat ik een dwaas was om het allemaal als vanzelfsprekend aan te nemen

Nooit gedacht dat ik me zou voelen zoals ik me voel

En ik weet dat het verleden voorbij is en ik wou dat ik het kon vergeten

Maar de bedelaar rijdt nooit op zijn paard

Mijn dromen zijn nog steeds van jou

Ik ben vrij om mijn keuzes te maken, ik kies mijn eigen richting

Ik loop langs het pad dat anderen voor mij kiezen

Ik zal mijn eigen beslissingen nemen met voldoende introspectie

Nu introspecteer ik weg totdat er niets meer te zien is

Ik kan zeggen dat we vrienden zullen zijn alsof het echt is wat ik wilde

Niet om je in mijn armen te houden, om nog een keer bij je te liggen

Maar zoals alchemisten ooit probeerden om onedele metalen in gouden te veranderen

Het werkte toen nog nooit voor hen

Waarom zou het nu uitkomen?