Memento - The Prestige

Backing up in time I then realised, it’s over my shoulder

That I used to keep your hand

Relying on you to teach me what was hope,

But then I lost my youth and since I’ve never had my dose.

I did lose my touch, my ability to make everything simple

I did close all the doors, yet I should have left them unlocked

I have to make it up, I need to get my hands on what I thought was gone

Childish nonsense I now understand, a part of all I have ever been

There’s no road straight enough without hope,

This fire in me will never compromise my will

All I’ve learn in all these years is to embrace our man made disease

All mighty stress, making us helpless, now I’m stuck

Although still moving straight, I guess, with all these grown up thoughts

Trapped in my head, making a mess

I have break down every bridge I had, and I was waiting for a sign

But out of desperation I’m still waiting for myself.

Relying on my own, no words could ever excuse anything

And I’m moving forward;

in such a rush I can’t see everything around me

I now realise that the clock is ticking, I’ll need a lot of time to change my

life

I’ll keep trying ‘til my old days to catch up my wasted time

Always in a hurry trying not to miss the deadlines And all I’ve learn in all

these years is to embrace our man made disease

All mighty stress, making us helpless, now I’m stuck

Although still moving straight, I guess, with all these grown up thoughts

Trapped in my head, making a mess

Toen ik op tijd een back-up maakte, realiseerde ik me dat het over mijn schouder zit

Dat ik je hand vasthield

Vertrouwend op jou om mij te leren wat hoop was,

Maar toen verloor ik mijn jeugd en sindsdien heb ik mijn dosis nooit gehad.

Ik verloor mijn aanraking, mijn vermogen om alles eenvoudig te maken

Ik heb alle deuren gesloten, maar ik had ze open moeten laten

Ik moet het goedmaken, ik moet te pakken krijgen wat ik dacht dat weg was

Kinderachtige onzin die ik nu begrijp, een deel van alles wat ik ooit ben geweest

Er is geen weg recht genoeg zonder hoop,

Dit vuur in mij zal mijn wil nooit in gevaar brengen

Alles wat ik in al die jaren heb geleerd, is onze door de mens veroorzaakte ziekte te omarmen

Alle machtige stress, die ons hulpeloos maakt, nu zit ik vast

Hoewel hij nog steeds rechtdoor gaat, denk ik, met al deze volwassen gedachten

Gevangen in mijn hoofd, een puinhoop maken

Ik heb elke brug afgebroken die ik had, en ik wachtte op een teken

Maar uit wanhoop wacht ik nog steeds op mezelf.

Vertrouwend op de mijne, kunnen geen woorden ooit iets verontschuldigen

En ik ga vooruit;

in zo'n haast kan ik niet alles om me heen zien

Ik realiseer me nu dat de klok tikt, ik zal veel tijd nodig hebben om mijn

leven

Ik zal blijven proberen tot mijn oude dagen om mijn verspilde tijd in te halen

Altijd gehaast om de deadlines niet te missen En alles wat ik in totaal heb geleerd

deze jaren is om onze door de mens veroorzaakte ziekte te omarmen

Alle machtige stress, die ons hulpeloos maakt, nu zit ik vast

Hoewel hij nog steeds rechtdoor gaat, denk ik, met al deze volwassen gedachten

Gevangen in mijn hoofd, een puinhoop maken