Disjunct Concerto - The Monocles

I wrote a concerto inspired by the perfectly harmonized paranoia

Can it be heard?

There’s the cello of movement number one

Describing the overbearing friction

The impact of homeless jazz upon reality

Stalking a loved one who is life’s true Beauty

I bet the initial melody was the sound of a social recluse

I bet the whole tone scale represented a noose

But it never got put to good use

Because the harmony suggested that it wasn’t too romantic

Now the noose is gone, but the figure’s still there

Standing behind a shed looking for Beauty to stare…

There’s a repeated note, a constant

Showing how Beauty is numb

But numb to pain is not numb to worry, not numb to scare

As the music crescendos, awareness amplifies because of a flat two clash

All of the notes slowly rise…

The figure is lurking to a gentle pizzicato

Approaching a home that is not its own

It sneaks in through the front door

Unnoticed by all except for Beauty

Beauty hears a door slam and lightswitches flicker

Or better put, the pressure of the bow against the strings

And the sound of how the notes ring out

Beauty grabs a knife from the nightstand

Opens the bedroom door

Tiptoes down the twelve step staircase

Listens for creaks in the floor

Voices are heard

But they’re from ghosts, past lives

The real figure preys in silence

It feeds off the search for light

«Please will you find me and put me to rest, will you find me and put me to

rest?

The shadows are painful and dismal at best, would you put me to rest?

I’d do it myself but fate does not allow me to

So tighten your grip, let the dissonance sing, and let the weapon go through»

Ik schreef een concert geïnspireerd door de perfect geharmoniseerde paranoia

Is het te horen?

Daar is de cello van beweging nummer één

Beschrijving van de overheersende wrijving

De impact van dakloze jazz op de realiteit

Een geliefde stalken die de ware schoonheid van het leven is

Ik wed dat de eerste melodie het geluid was van een sociale kluizenaar

Ik wed dat de hele toonschaal een strop vertegenwoordigde

Maar het werd nooit goed gebruikt

Omdat de harmonie suggereerde dat het niet te romantisch was

Nu is de strop weg, maar de figuur is er nog steeds

Staande achter een schuur op zoek naar schoonheid om te staren...

Er is een herhaalde noot, een constante

Laten zien hoe schoonheid verdoofd is

Maar gevoelloos voor pijn is niet gevoelloos voor zorgen, niet gevoelloos voor schrikken

Terwijl de muziek crescendo's wordt, wordt het bewustzijn groter vanwege een botsing tussen twee platte twee

Alle noten stijgen langzaam...

De figuur loert naar een zachte pizzicato

Een huis naderen dat niet van hem is

Het sluipt naar binnen via de voordeur

Onopgemerkt door iedereen behalve Beauty

Schoonheid hoort een deur dichtslaan en lichtschakelaars flikkeren

Of beter gezegd, de druk van de strijkstok tegen de snaren

En het geluid van hoe de noten klinken

Beauty grijpt een mes van het nachtkastje

Opent de slaapkamerdeur

Loopt op zijn tenen de trap met twaalf treden af

Luistert naar kraken in de vloer

Er worden stemmen gehoord

Maar ze zijn van geesten, vorige levens

De echte figuur aast in stilte

Het voedt de zoektocht naar licht

«Alsjeblieft, wil je me vinden en me laten rusten, wil je me vinden en me laten rusten

rest?

De schaduwen zijn op zijn best pijnlijk en somber, zou je me willen laten rusten?

Ik zou het zelf doen, maar het lot staat me niet toe

Dus verstevig je greep, laat de dissonantie zingen, en laat het wapen doorgaan»