Shuddershell -

To me you are the warmest season

You have always been the brighest sun

These cliches will not be spoken

I’d choke on my lead tongue

So self-aware it’s a burden

Forever crippled by the tendency

Please evict me from this shuddershell

So I can speak

This is so frustrating

I don’t know what I’m saying

This loss for words seems

To burrow deeper everyday

I’m so misunderstood

Cannot relay the good

That’s stranded deep inside

'Cause next to you

I’m at a loss for words

Don’t confuse this for confession

Or as a plea for sympathy

It’s just a window to soul bound

By all my insecurity

Voor mij ben jij het warmste seizoen

Je bent altijd de helderste zon geweest

Deze clichés worden niet uitgesproken

Ik zou stikken in mijn loden tong

Dus zelfbewust dat het een last is

Voor altijd verlamd door de neiging

Zet me alsjeblieft uit deze huiveringwekkende

Dus ik kan praten

Dit is zo frustrerend

Ik weet niet wat ik zeg

Dit verlies voor woorden lijkt

Om elke dag dieper te graven

Ik ben zo verkeerd begrepen

Kan het goede niet doorgeven

Dat is diep van binnen gestrand

Want naast jou

Ik kom woorden tekort

Verwar dit niet met bekentenis

Of als een pleidooi voor sympathie

Het is gewoon een venster naar zielsgebonden

Door al mijn onzekerheid