The Apprentice - The Loud Family

We all have our little privacies

Death-defying entanglements

Vice, virtue and the other thing

Slipping silently between the body and the mind

And then I lay it all on the apprentice

He can take it He don’t really know me at all

But I taught him how to fake it, taught him how to fake it Yeah

And in the morning I can have him

Next to me in a foreign pose

In the evening I can sweep the whole mess away

Like a shopkeeper itching to close

And then I lay it all on the apprentice

He can take it He don’t really know me at all

But I taught him how to fake it,

Taught him how to fake it Yeah

The flicking tongue of indecency

On the limp fingers of integrity

Pulling the short hairs of a guilty conscience

Into the void of lovesick reciprocity

Each match lit burns like guilt

Each curtain drawn strangles our will

I shudder to believe anything will stop this endless stretch

Of flag-waving and chronic misbehaving

And then I lay it all on the apprentice

He can take it He don’t really know me at all

But I taught him how to fake it And then I lay it all on the apprentice

He can take it He don’t really know me at all

But I taught him how to fake it,

I taught him how to fake it,

I taught him how to fake it And I should know how to fake it now

We hebben allemaal onze kleine privacy

Dood tartende verwikkelingen

Ondeugd, deugd en dat soort dingen

Geruisloos glijdend tussen lichaam en geest

En dan leg ik het allemaal op de leerling

Hij kan er tegen. Hij kent me helemaal niet

Maar ik leerde hem hoe hij het moest vervalsen, leerde hem hoe hij het moest vervalsen

En morgenochtend kan ik hem hebben

Naast mij in een vreemde pose

's Avonds kan ik de hele rommel wegvegen

Als een winkelier die jeukt om te sluiten

En dan leg ik het allemaal op de leerling

Hij kan er tegen. Hij kent me helemaal niet

Maar ik heb hem geleerd hoe hij het moet vervalsen,

Ik heb hem geleerd hoe hij het moet doen alsof. Ja

De flitsende tong van onfatsoenlijkheid

Op de slappe vingers van integriteit

Aan de korte haren van een schuldig geweten trekken

In de leegte van verliefde wederkerigheid

Elke aangestoken lucifer brandt als schuldgevoel

Elk getrokken gordijn verstikt onze wil

Ik huiver om te geloven dat iets dit eindeloze traject kan stoppen

Van vlaggen zwaaien en chronisch wangedrag

En dan leg ik het allemaal op de leerling

Hij kan er tegen. Hij kent me helemaal niet

Maar ik leerde hem hoe hij het moest vervalsen en toen legde ik het allemaal op de leerling

Hij kan er tegen. Hij kent me helemaal niet

Maar ik heb hem geleerd hoe hij het moet vervalsen,

Ik heb hem geleerd hoe hij het moet vervalsen,

Ik heb hem geleerd hoe hij het moet vervalsen en ik zou nu moeten weten hoe ik het moet vervalsen