Cellophane -

When we were young remember we ran away from home

Ran through my mind like a slide and picture show

We used to joke make him laugh and forget awhile

Can’t you recall how we used to smile?

Through the tall grass

Years of boys she knows

Callin him back callin him home

Into the moonlight he walks alone

Cause she forgot him long ago

I’m holdin my heart like a tree that holds on to every leaf

We were too young to know that time would change everything

On top of the roof we laid on our backs and count the stars

Back when we thought we’d never grow apart

Never thought we’d ever grow apart

Cellophane falls in the rain hides everyone

Phone call and it all comes undone

I been away since a long, long time ago

I can’t seem to find my way home.

I can’t seem to find my way home…

Toen we jong waren, weet je nog dat we van huis wegliepen

Ging door mijn hoofd als een dia- en fotoshow

We maakten grapjes om hem aan het lachen te maken en een tijdje te vergeten

Kun je je niet herinneren hoe we vroeger lachten?

Door het hoge gras

Jaren van jongens die ze kent

Bel hem terug, bel hem naar huis

In het maanlicht loopt hij alleen

Omdat ze hem lang geleden vergeten was

Ik houd mijn hart vast als een boom die elk blad vasthoudt

We waren te jong om te weten dat de tijd alles zou veranderen

Op het dak gingen we op onze rug liggen en telden de sterren

Toen we dachten dat we nooit uit elkaar zouden groeien

Nooit gedacht dat we ooit uit elkaar zouden groeien

Cellofaan dat in de regen valt, verbergt iedereen

Bellen en het wordt allemaal ongedaan gemaakt

Ik ben weg geweest sinds een lange, lange tijd geleden

Ik kan de weg naar huis niet vinden.

Ik kan de weg naar huis niet vinden...