Shame and Sorrow -

Visages in the dying light of a long forgotten day

Bring sweet memories unbidden to my mind

A faded worn out photograph has become my cross to bear

A coward I left everything behind

There was a fire that year, my brother lost his leg in the war

For the Union he gave everything, but at Shiloh they took even more

I turn and walk away in shame and sorrow

But the demon’s grip pulls me back again

The bright refrain of a battle hymn was the anthem on our lips

The day we left home, spring 1862

For a sunken road called The Hornets' Nest, in the face of the cannons' fire

At Pearson’s words, «By God we’ll see it through»

And at the fight in the grove, the blossoms they covered our dead

When Johnston of the Rebels fell even the Bluecoats lowered their heads

And when I wake in the night I cry to myself, «What have I done?»

For the loved ones I’ve forsaken now I’m doomed to this wretched existence alone

Gezichten in het stervende licht van een lang vergeten dag

Breng ongevraagd zoete herinneringen naar mijn geest

Een vervaagde versleten foto is mijn kruis geworden

Een lafaard Ik heb alles achtergelaten

Er was dat jaar brand, mijn broer verloor zijn been in de oorlog

Voor de Unie gaf hij alles, maar bij Shiloh namen ze nog meer

Ik draai me om en loop weg in schaamte en verdriet

Maar de greep van de demon trekt me weer terug

Het heldere refrein van een strijdlied was het volkslied op onze lippen

De dag dat we het huis verlieten, lente 1862

Voor een holle weg genaamd The Hornets' Nest, in het aangezicht van het vuur van de kanonnen

Met de woorden van Pearson: "Bij God, we zullen het doorstaan"

En tijdens het gevecht in het bos bedekten de bloesems onze doden

Toen Johnston van de rebellen viel, lieten zelfs de Blauwjassen hun hoofd zakken

En als ik 's nachts wakker word, huil ik bij mezelf: "Wat heb ik gedaan?"

Voor de dierbaren die ik heb verlaten, ben ik gedoemd tot alleen dit ellendige bestaan