Prodigal Son -

Staring at a cross of splintered wood

My sins washed away through Christ’s own blood

All my blessings gone, though my mind it wanders on

Going home in my memory…

Between the years and the miles

I am broken and down

Bless me father, where do I begin

On my hands and my knees

I go crawling back home

To find absolution within

Eighteen years old, but not yet a man

With misplaced ideologies

Recognizing only God as my equal

Left home and disgraced my family

With a dream in my head and a restless soul

Sensing I would soon be free

I took to heart my granddads fables

They made up the core of my identity

For eight long years I tramped through the fallout

Of nuclear society

The underclass

Forgotten mass in a nation of revelry

Fare thee well, my old dear friend

The road goes ever on, but I am going home

Back to where it all began

In a filthy rundown tenement

I set out to spread God’s name

I thought the word would start the fire

And my voice would fan the flame

But I soon learned that in this hopelessness

A great many things went unsaid

My first lesson was that good intentions

Aren’t gonna keep you warm and fed

With no recourse I took a job at the packing house

No one who I could edify

As my dreams like leaves in autumn

Disappeared before my eyes

Staren naar een kruis van versplinterd hout

Mijn zonden zijn weggewassen door het eigen bloed van Christus

Al mijn zegeningen zijn weg, hoewel mijn gedachten afdwalen

In mijn herinnering naar huis gaan...

Tussen de jaren en de kilometers

Ik ben kapot en down

Zegen me vader, waar moet ik beginnen

Op mijn handen en mijn knieën

Ik ga terug naar huis kruipen

Om absolutie binnen te vinden

Achttien jaar oud, maar nog geen man

Met misplaatste ideologieën

Alleen God erkennen als mijn gelijke

Van huis gegaan en mijn familie te schande gemaakt

Met een droom in mijn hoofd en een rusteloze ziel

Ik voelde dat ik binnenkort vrij zou zijn

Ik nam de fabels van mijn opa ter harte

Ze vormden de kern van mijn identiteit

Acht lange jaren liep ik door de fall-out

Van de nucleaire samenleving

de onderklasse

Vergeten mis in een natie van feestvreugde

Het ga je goed, mijn oude lieve vriend

De weg gaat maar door, maar ik ga naar huis

Terug naar waar het allemaal begon

In een smerig vervallen huurkazerne

Ik ging op pad om Gods naam te verspreiden

Ik dacht dat het woord het vuur zou aansteken

En mijn stem zou de vlam aanwakkeren

Maar ik leerde al snel dat in deze hopeloosheid

Er zijn heel veel dingen niet gezegd

Mijn eerste les was dat goede bedoelingen

Zal je niet warm en gevoed houden

Zonder verhaal nam ik een baan bij het pakhuis

Niemand die ik zou kunnen opvoeden

Zoals mijn dromen graag bladeren in de herfst

Voor mijn ogen verdwenen