Hell - The Green Leaves

Hell isn’t a place set aflame, in fact there is no fire

It’s a place of agonizingly bitter cold, where the

Blistering wind wakes you to broken skin

An environment of constant degradation with

Absolutely no hope of recovery

If you think I’m a leader, well then, follow me to Hell

I don’t have the strength to lift up any longer, so

Instead I’ll pull down

Dragging down this shit population that I’m a part of

I don’t give a fuck about myself, my health or

My well being

Existence and misery are the same thing

I don’t give a damn about a thing anymore, everything

I perceive is BLEAK

Constant harsh noise ruptures the eardrums of all

Inhabitants and spirals them down towards a state of

Delirium and disorientation

Your body will be reduced to a fine dust to be blown

Away by the slightest wind

No one will hear your screams, or be aware

Of your suffering

Wading the swamp of misery, each step breaks the

Next layer of ice as your legs are severed by the shards

Burrowing beneath the skin, never to be retrieved

My pride is what got me here

I accept my fate

De hel is geen plaats die in brand staat, in feite is er geen vuur

Het is een plaats van tergend bittere kou, waar de

Bruisende wind maakt je wakker met een kapotte huid

Een omgeving van constante degradatie met

Absoluut geen hoop op herstel

Als je denkt dat ik een leider ben, volg me dan naar de hel

Ik heb niet de kracht om nog langer op te tillen, dus

In plaats daarvan trek ik naar beneden

Deze shit-populatie naar beneden slepen waar ik deel van uitmaak

Ik geef geen fuck om mezelf, mijn gezondheid of

Mijn welzijn

Bestaan ​​en ellende zijn hetzelfde

Ik geef nergens meer om, alles

Ik merk dat het BLAK is

Constant hard geluid scheurt de trommelvliezen van iedereen

Inwoners en spiralen ze naar beneden in de richting van een staat van

Delirium en desoriëntatie

Je lichaam zal worden gereduceerd tot een fijn stof dat moet worden opgeblazen

Weg bij de minste wind

Niemand zal je geschreeuw horen of op de hoogte zijn

Van je lijden

Door het moeras van ellende wadend, breekt elke stap de

Volgende laag ijs als je benen worden doorgesneden door de scherven

Onder de huid gravend, om nooit meer terug te vinden

Mijn trots heeft me hier gebracht

Ik accepteer mijn lot