Gray Flowers - The Gray Havens

The color-coded town,

They had one rule no grays allowed,

It was a great offense,

It brought no compliments,

A stranger to the town he came,

And met a girl that very few would say,

Is worth thinking of,

Still he fell in love,

And he brought her flowers every day,

And she loved them,

She loved him she’d never felt that way,

But they said hey those flowers, they are gray,

They can’t stay, no, no, well, we’ll let it slide,

But read our signs we don’t like grays,

Then one day they saw her in a dress,

A gift from him it was gray and red,

It stopped them in their tracks,

Ooo, they knew it matched,

A revolution there was shortly found,

Inside that color-coded town,

Same happy, some enraged,

So they marched on over to the place where,

He brought her flowers every day,

And she loved them,

She loved him she’d never felt that way,

But they cried let’s take him to his grave,

No, no, well, well,

We’ve done told him once, but now he’s done,

They cried, we told you stay away,

From that crazy color,

Turn around if you don’t we’ll break you,

And you don’t have anyone to save you,

He said, she needs me to stay,

Cuz gray can take her sorrow,

So i will die tonight so she will know,

That gray will stay in the color-code,

For my love i will die you know,

But before i do let the record show,

That i brought her flowers every day,

And she loved them,

She loved me she’d never felt that way,

So if you feel you need some gray,

That’s ok child, cuz you know you’ve just got to

Ask,

And i’ll come back,

You know you’ve just got to ask,

And i’ll come back, oh

You know you’ve just got to ask,

And i’ll come back to give you grace

De kleurgecodeerde stad,

Ze hadden één regel waar geen grijzen waren toegestaan,

Het was een grote overtreding,

Het leverde geen complimenten op,

Een vreemdeling in de stad waar hij kwam,

En ontmoette een meisje waarvan maar weinigen zouden zeggen:

Is het de moeite waard om over na te denken,

Toch werd hij verliefd,

En hij bracht haar elke dag bloemen,

En ze hield van hen,

Ze hield van hem, zo had ze zich nog nooit gevoeld,

Maar ze zeiden hey die bloemen, ze zijn grijs,

Ze kunnen niet blijven, nee, nee, nou, we laten het glijden,

Maar lees onze borden dat we niet van grijs houden,

Op een dag zagen ze haar in een jurk,

Een geschenk van hem, het was grijs en rood,

Het stopte hen in hun sporen,

Ooo, ze wisten dat het overeenkwam,

Daar werd al snel een revolutie gevonden,

In die stad met kleurcodering,

Zelfde blij, sommigen woedend,

Dus marcheerden ze verder naar de plaats waar,

Hij bracht haar elke dag bloemen,

En ze hield van hen,

Ze hield van hem, zo had ze zich nog nooit gevoeld,

Maar ze riepen, laten we hem naar zijn graf brengen,

Nee, nee, wel, wel,

We hebben het hem al een keer verteld, maar nu is hij klaar,

Ze huilden, we zeiden je weg te blijven,

Van die gekke kleur,

Draai je om als je dat niet doet, we breken je,

En je hebt niemand om je te redden,

Hij zei, ze heeft me nodig om te blijven,

Want grijs kan haar verdriet aan,

Dus ik ga vanavond dood, zodat ze het weet,

Dat grijs blijft in de kleurcode,

Voor mijn liefde zal ik sterven, weet je,

Maar voordat ik de plaat laat zien,

Dat ik haar elke dag bloemen bracht,

En ze hield van hen,

Ze hield van me, ze had zich nog nooit zo gevoeld,

Dus als je denkt dat je wat grijs nodig hebt,

Dat is oké, kind, want je weet dat je gewoon moet

Vragen,

En ik kom terug,

Je weet dat je het gewoon moet vragen,

En ik kom terug, oh

Je weet dat je het gewoon moet vragen,

En ik kom terug om je genade te geven