In My Oblivion - The Generators

Tick, tick, tick

The ticking of the clock

The second hand is moving

And it just won’t stop

Run, run, run

The time has come

If you even have a chance

It’s a million to one

Day by day

It never goes away

No matter what anyone has to say

Piece by piece

Hides underneath

Reality is that we are incomplete

Like a child lost in the dark

Fed into this pool of sharks

Bite by bite

You’ll come apart

You’re not longer whom you are

So long

Goodbye

Under these star lit skies

You’ll catch me running

Until the morning sun

Sit back hold tight

Even though our worlds divide

I’ll be thinking of you in my oblivion

Wait wait wait

How long does it take?

To get to where we’re going

To set the record straight

Let it go let it go

How many times you’ve been told

Carry it or bury it

The message in the poem

The grief beyond belief

With every breath that we breathe

We wear it and we share

And we put it on our sleeve

The anger, the anger the anchor that drags it all down

Descending and I’m mending in the hurting ground

Like a child lost in the dark

Fed into this pool of sharks

Bite by bite

You’ll come apart

You’re not longer whom you are

So long

Goodbye

Under these star lit skies

You’ll catch me running

Until the morning sun

Sit back hold tight

Even thought our worlds divide

I’ll be thinking of you in my oblivion

In my oblivion

In my oblivion

In my oblivion

A father and his son

Tik, tik, tik

Het tikken van de klok

De secondewijzer beweegt

En het houdt gewoon niet op

Loop loop loop

De tijd is gekomen

Als je zelfs maar een kans hebt

Het is een miljoen op één

Dag voor dag

Het gaat nooit weg

Wat iemand ook te zeggen heeft

Stuk voor stuk

Verbergt zich eronder

De realiteit is dat we incompleet zijn

Als een kind dat verdwaald is in het donker

Gevoed in deze pool van haaien

Hap voor hap

Je gaat uit elkaar

Je bent niet langer wie je bent

Zo lang

Tot ziens

Onder deze sterrenhemel

Je zult me ​​zien rennen

Tot de ochtendzon

Leun achterover, hou je vast

Ook al zijn onze werelden verdeeld

Ik zal aan je denken in mijn vergetelheid

Wacht wacht wacht

Hoe lang duurt het?

Om te komen waar we heen gaan

Om de zaak recht te zetten

Laat het gaan laat het gaan

Hoe vaak is het je verteld

Draag het of begraaf het

De boodschap in het gedicht

Het onvoorstelbare verdriet

Met elke ademhaling die we ademen

We dragen het en we delen

En we zetten het op onze mouw

De woede, de woede, het anker dat het allemaal naar beneden sleept

Afdalen en ik herstel in de pijnlijke grond

Als een kind dat verdwaald is in het donker

Gevoed in deze pool van haaien

Hap voor hap

Je gaat uit elkaar

Je bent niet langer wie je bent

Zo lang

Tot ziens

Onder deze sterrenhemel

Je zult me ​​zien rennen

Tot de ochtendzon

Leun achterover, hou je vast

Dacht zelfs dat onze werelden verdeeld waren

Ik zal aan je denken in mijn vergetelheid

In mijn vergetelheid

In mijn vergetelheid

In mijn vergetelheid

Een vader en zijn zoon