Analog Park - The Gathering

In the garden, in the park, on a bench, I sit

A newspaper floats on the breeze of this late summer

It is coming my way

I patiently wait

I see the sign, it’s on the road

And I think it’s crazy

In the garden, of the park, on a bench, I watch

The sandy feet of the children

Pearls of sweat run across their beautiful faces

You see the sign, it’s on the road

But I think you’re crazy

You are, you are the sign

Of my unrelief

As I easily get inner contact with myself

I notice distress grabbing for my throat

It is time to reach out

To find something that isn’t there

You see the signs, they’re on the road

But I think it’s crazy

You are, you are the sign

Of my unrelief

In de tuin, in het park, op een bankje, ik zit

Een krant drijft op de bries van deze nazomer

Het komt mijn kant op

Ik wacht geduldig af

Ik zie het bord, het is onderweg

En ik vind het te gek

In de tuin, van het park, op een bankje, kijk ik

De zandvoeten van de kinderen

Zweetparels lopen over hun mooie gezichten

Je ziet het bord, het is onderweg

Maar ik denk dat je gek bent

Jij bent, jij bent het teken

Van mijn onopluchting

Omdat ik gemakkelijk innerlijk contact met mezelf krijg

Ik merk dat er naar mijn keel wordt gegrepen

Het is tijd om contact op te nemen

Iets vinden dat er niet is

Je ziet de borden, ze zijn onderweg

Maar ik vind het te gek

Jij bent, jij bent het teken

Van mijn onopluchting