To Be Determined -

Why can’t everything just happen the way the silver screen always says it might?

I need to find a way to make this dream my life.

With every song I gain a little more traction, but nothing seems to play out

the way the stories write.

I can’t sit by and let these tales become the knife.

As my mind starts spinning, I find me telling myself, slow down and…

Breathe tonight;

you only get one shot to make them believers.

So clear your throat, hit every note and breathe.

Night after night I’ve always played my heart out;

I’ve authored lines that

would infiltrate your mind.

I’ll craft the design that will bring my fate to its knees before it’s confined,

then I’ll tell myself:

Breathe tonight;

(Tonight) you only get one shot to make them believers.

So clear your throat, hit every note like it’s your last one.

Leave behind, (Behind) and all the times they broke your heart, they only led

you here.

Woah, so let it out, the time is now, just breathe, just breathe,

nothing will happen on its own.

Before, I tended to pick my mind for what I am capable of, but my approach has

changed.

Now, I pick up my pen instead and I’ll guide it to make better use of my brain.

I’ll be the one writing my story, no one else can tell me how this ends.

So let me quick pour out my heart before it mends.

Breathe tonight;

you only get one shot to make them believers.

(Why can’t

everything just happen)

So clear your throat, (The way the silver screen always says it might) hit

every note like it’s your last one.

(I need to find)

Leave behind, and all the times they broke your heart, they only led you here.

(I can’t sit by)

So let it out, the time is now.

(The time is now)

Waarom kan niet alles gewoon gebeuren zoals het witte doek altijd zegt dat het zou kunnen?

Ik moet een manier vinden om van deze droom mijn leven te maken.

Met elk nummer krijg ik wat meer grip, maar er lijkt niets uit te komen

de manier waarop de verhalen schrijven.

Ik kan niet toekijken en deze verhalen het mes laten worden.

Terwijl mijn geest begint te tollen, merk ik dat ik tegen mezelf zeg: vertraag en...

Adem vanavond;

je krijgt maar één kans om ze gelovigen te maken.

Dus schraap je keel, sla elke noot aan en adem.

Nacht na nacht heb ik altijd mijn hart uitgespeeld;

Ik heb regels geschreven die

zou je geest binnendringen.

Ik zal het ontwerp maken dat mijn lot op de knieën zal brengen voordat het wordt opgesloten,

dan zeg ik tegen mezelf:

Adem vanavond;

(Vanavond) krijg je maar één kans om ze gelovigen te maken.

Dus schraap je keel, sla elke noot aan alsof het je laatste is.

Laat achter, (Achter) en alle keren dat ze je hart braken, leidden ze alleen maar

jij hier.

Woah, dus laat het eruit, de tijd is nu, gewoon ademen, gewoon ademen,

er gebeurt niets vanzelf.

Vroeger had ik de neiging om mijn gedachten te kiezen voor wat ik kan, maar mijn aanpak heeft

veranderd.

Nu pak ik in plaats daarvan mijn pen en zal ik hem begeleiden om beter gebruik te maken van mijn hersenen.

Ik zal degene zijn die mijn verhaal schrijft, niemand anders kan me vertellen hoe dit afloopt.

Dus laat me snel mijn hart uitstorten voordat het herstelt.

Adem vanavond;

je krijgt maar één kans om ze gelovigen te maken.

(Waarom kan niet

alles gebeurt gewoon)

Dus schraap je keel, (zoals het zilveren scherm altijd zegt dat het zou kunnen) toeslaan

elke noot alsof het je laatste is.

(Ik moet vinden)

Laat achter, en al die keren dat ze je hart hebben gebroken, hebben ze je alleen maar hierheen geleid.

(Ik kan er niet bij zitten)

Dus laat het eruit, de tijd is nu.

(Nu is het moment)