The Procession - The Dear Hunter

The blood, how it paints such a scene

Foul routine, pedigree

Mouth agape, stuttered hands attempt to flail, and finally agree

Her heart ceases its rhythm

Somewhere, trumpets decay

In the front by the well, wishing wishes that deny the stale smell in the hay

There, no one cry

Place these over her eyes

We are broken, alone

We are broken, alone

She’s inanimate;

bloodless elegance

Fatal fascination breeds a bloom of misery

Helpless hiding tongues, bathed in revulsion

Here lies unfinished beauty, wilting premature

You can’t be too sure

No, you can’t be too sure

Reserved, always playing the part of a boy left alone

He proceeds to the road beyond the home he’d learned to call his own

She’s inanimate;

bloodless elegance

Fatal fascination breeds a bloom of misery

Helpless hiding tongues, bathed in revulsion

Here lies unfinished beauty, wilting premature

You can’t be too sure

No, you can’t be too sure

(One life for another)(x24)

One life for another (x23)

One life for another!

(x6)

She’s inanimate;

bloodless elegance

Fatal fascination breeds a bloom of misery

Helpless hiding tongues, bathed in revulsion

Here lies unfinished beauty, wilting premature

You can’t be too sure

You can’t be too sure

Het bloed, hoe het zo'n tafereel schildert

Fout routine, stamboom

Met open mond, stotterende handen proberen te zwaaien, en zijn het er uiteindelijk mee eens

Haar hart stopt met ritme

Ergens vergaan trompetten

Vooraan bij de put, wensende wensen die de muffe geur in het hooi ontkennen

Daar, niemand huilt

Plaats deze over haar ogen

We zijn gebroken, alleen

We zijn gebroken, alleen

Ze is levenloos;

bloedeloze elegantie

Fatale fascinatie kweekt een bloei van ellende

Hulpeloze verborgen tongen, badend in afkeer

Hier ligt onvoltooide schoonheid, voortijdig verwelkend

Je kunt er niet zo zeker van zijn

Nee, je kunt er niet zo zeker van zijn

Gereserveerd, speelt altijd de rol van een alleen gelaten jongen

Hij gaat naar de weg achter het huis dat hij zijn eigen had leren noemen

Ze is levenloos;

bloedeloze elegantie

Fatale fascinatie kweekt een bloei van ellende

Hulpeloze verborgen tongen, badend in afkeer

Hier ligt onvoltooide schoonheid, voortijdig verwelkend

Je kunt er niet zo zeker van zijn

Nee, je kunt er niet zo zeker van zijn

(Het ene leven voor het andere)(x24)

Het ene leven voor het andere (x23)

Het ene leven voor het andere!

(x6)

Ze is levenloos;

bloedeloze elegantie

Fatale fascinatie kweekt een bloei van ellende

Hulpeloze verborgen tongen, badend in afkeer

Hier ligt onvoltooide schoonheid, voortijdig verwelkend

Je kunt er niet zo zeker van zijn

Je kunt er niet zo zeker van zijn