Bruise Animals -

Evenings with mother tend to be discouraging.

I always end up bruised.

Evenings with father frighten me.

All the animals will come to see where I’ve

been abused.

With bars of fragile bone and teeth I enclose a hundred birds and beasts.

We sway and swoon.

At night they howl and scream at me.

They would all much rather be set free

beneath the dull,

throbbing light of a blue-black moon.

One upon my thigh has wings.

He flies and sings.

His face is purple.

Watch me twist my mouth in pain;

I’ve sat upon some beast again.

Twice since Thursday I’ve sat bleeding out upon the back step, reading.

Apparently I have the only broken-skin menagerie.

Eyes and gills distinguish certain crimson epidermal oceans.

Sunlight on my skin is dim and withered;

in my zoo it’s night.

There’s a flock upon my back, their beaks are long and cruel and black.

They preen and flap with ruined capillaries;

yes, there’s blood, in fact.

One around my throat makes sound.

He screams against gray, early morning.

Red and bending, never ending… He’s some sort of snake, I’ve found.

And eight legged toads and lambies in rows and pink-kitten circles of lilies

and roses…

An ant-farm awry under lavender skies… all of this smeared on my thin-beaten

skin.

Avonden met moeder zijn vaak ontmoedigend.

Ik krijg altijd blauwe plekken.

Avonden met vader maken me bang.

Alle dieren komen kijken waar ik ben

misbruikt zijn.

Met staven van breekbaar been en tanden omsluit ik honderd vogels en beesten.

We zwaaien en zwijmelen.

'S Nachts huilen en schreeuwen ze tegen me.

Ze zouden allemaal veel liever worden vrijgelaten

onder de saaie,

kloppend licht van een blauwzwarte maan.

Eentje op mijn dij heeft vleugels.

Hij vliegt en zingt.

Zijn gezicht is paars.

Kijk hoe ik mijn mond draai van de pijn;

Ik heb weer op een beest gezeten.

Sinds donderdag zit ik twee keer bloedend op de achterbank te lezen.

Blijkbaar heb ik de enige menagerie met een gebroken huid.

Ogen en kieuwen onderscheiden bepaalde karmozijnrode epidermale oceanen.

Zonlicht op mijn huid is zwak en verdord;

in mijn dierentuin is het nacht.

Er zit een kudde op mijn rug, hun snavels zijn lang en wreed en zwart.

Ze strijken en flapperen met geruïneerde haarvaten;

ja, er is zelfs bloed.

Eentje rond mijn keel maakt geluid.

Hij schreeuwt tegen grijs, vroeg in de ochtend.

Rood en buigend, nooit eindigend... Hij is een soort slang, heb ik ontdekt.

En achtpotige padden en lammetjes in rijen en roze kittencirkels van lelies

en rozen...

Een mierenboerderij scheef onder de lavendelblauwe lucht ... dit alles smeerde op mijn dun geslagen

huid.