The Older One - The Collection

Where’s the «you» that we all used to love?

When the spirit came upon you like a dove?

And your love felt exactly like ours was

Well, I can’t believe it’s not enough

Since the day that you died your hair black

We were worried that the serpent would snap

You never know when you might be attacked

And once you go, you can never come back

But now the current pulls you out toward that ocean we spoke about

I always thought that all we needed lived around its mouth

But you find peace within the river’s sounds

And your love was received through a sieve

And it left a small crease in your gifts

And furrowed brows on the way that you live

Well, I can’t believe the things you did

To find light in the darkest of rooms

To find sun in the smallest of moons

To find that everyone dies too soon

So why not love the road to ruin?

But now the current pulls you out toward that ocean we spoke about

I always thought that all we needed lived around its mouth

But you find peace within the river’s sounds

You taught me movement sometimes can be safe

When I was always scared to run away

Tired of lines we’re told that we should trace

Drawn by pens of someone else’s faith

Well, I’ve always loved the pictures that yours paints

Now the current pulls you out toward that ocean we spoke about

I always thought that all we needed lived around its mouth

But you find peace within the river’s sounds

Waar is de 'jij' waar we allemaal van hielden?

Toen de geest als een duif op je afkwam?

En jouw liefde voelde precies zoals die van ons was

Nou, ik kan niet geloven dat het niet genoeg is

Sinds de dag dat je stierf, is je haar zwart

We waren bang dat de slang zou knappen

Je weet nooit wanneer je wordt aangevallen

En als je eenmaal weg bent, kom je nooit meer terug

Maar nu trekt de stroming je naar die oceaan waar we het over hadden

Ik dacht altijd dat alles wat we nodig hadden rond zijn mond leefde

Maar je vindt rust in de geluiden van de rivier

En je liefde is door een zeef ontvangen

En het liet een kleine vouw achter in je cadeaus

En gefronste wenkbrauwen op de manier waarop je leeft

Nou, ik kan de dingen die je deed niet geloven

Om licht te vinden in de donkerste kamers

Om de zon te vinden in de kleinste manen

Om te ontdekken dat iedereen te vroeg sterft

Dus waarom niet houden van de weg naar de ondergang?

Maar nu trekt de stroming je naar die oceaan waar we het over hadden

Ik dacht altijd dat alles wat we nodig hadden rond zijn mond leefde

Maar je vindt rust in de geluiden van de rivier

Je hebt me geleerd dat bewegen soms veilig kan zijn

Toen ik altijd bang was om weg te rennen

Moe van lijnen waarvan ons wordt verteld dat we ze moeten traceren

Getekend door pennen van het geloof van iemand anders

Nou, ik heb altijd genoten van de foto's die de jouwe maakt

Nu trekt de stroming je naar die oceaan waar we het over hadden

Ik dacht altijd dat alles wat we nodig hadden rond zijn mond leefde

Maar je vindt rust in de geluiden van de rivier