The Middle One - The Collection

Walking down the road to Damascus, I call my home

I distract myself with skin and bone when the spirit is alone

You have bought me with a currency that exchanges for the death of me

And I would ever readily go blind again so I can see

The light that shines from your body is not at all too bright for me

But not so dull that I sit in the dark

My sins have come to reconcile, my darkness lays within a pile

You burn it all again with holy water

You change my name to Abraham, the syllables are symbols

That I may never own this land, but I still have a home

And love and joy aren’t far away and though their arrows wounded me

A fall might make me land softly into a bed of grace

Where I return back to the piles of dirt that I came from before it hurt

And wonder how my rib could make her walk

But you have led me through the sea and closed it on my enemies

Yet somehow I can’t find the words to talk

And as I walk, I will see that I was never wandering

My steps will fall in line with something bigger than me

As I grow taller, I grow weaker

The rain will beat my pedals down until I’m stronger

Ik loop over de weg naar Damascus en noem mijn huis

Ik leid mezelf af met huid en botten als de geest alleen is

Je hebt me gekocht met een valuta die inwisselt voor de dood van mij

En ik zou ooit gemakkelijk weer blind worden, zodat ik kan zien

Het licht dat uit je lichaam schijnt, is helemaal niet te fel voor mij

Maar niet zo saai dat ik in het donker zit

Mijn zonden zijn gekomen om te verzoenen, mijn duisternis ligt op een hoop

Je verbrandt het allemaal weer met wijwater

Je verandert mijn naam in Abraham, de lettergrepen zijn symbolen

Dat ik dit land misschien nooit bezit, maar dat ik nog steeds een huis heb

En liefde en vreugde zijn niet ver weg en hoewel hun pijlen me verwonden

Een val kan me zachtjes laten landen in een bed van gratie

Waar ik terugga naar de hopen vuil waar ik vandaan kwam voordat het pijn deed

En vraag me af hoe mijn rib haar kon laten lopen

Maar je hebt me door de zee geleid en die voor mijn vijanden afgesloten

Maar op de een of andere manier kan ik de woorden niet vinden om te praten

En terwijl ik loop, zal ik zien dat ik nooit aan het dwalen was

Mijn stappen vallen in lijn met iets dat groter is dan ik

Naarmate ik groter word, word ik zwakker

De regen zal mijn pedalen naar beneden slaan totdat ik sterker ben