Entropy - The Collection

This cigarette is doing nothing for me

I still feel the tension in my veins

And all my borrowed habits haven’t left me less erratic

The lines keep growing deeper on my face

All that I had lost suddenly hit me

Like a brick wall, in Memphis, Tennessee

A stranger lent their kindness in the form of an air mattress

And love and sorrow led me to my sleep

Does everything fall apart like the rain tears from the clouds?

And will it all go back again when the sun

When the sun comes back out?

All my friends migrated to the west coast

Like a goldrush, like an earthquake mountain-range

But as soon as I arrived, they were the angels at my side

I almost forgot how much here had changed

Does everything fall apart like the winter tears the leaves?

And will they all grow back again when the world

When the world finally sleeps?

I no longer think of my mistakes as a shovel by a grave

‘Cause each one whittled down a part of me I wasn’t proud of

I think I can afford myself some grace

The future is a void we cannot look into

But the emptied cup is free to get filled up

The same spirit still dwells within the thin walls of my shell

I am amazed at all the ways to fall in love

Does everything fall apart like the shore torn by the sea?

'Cause each time I come back again

I’m ready, I’m ready, I’m ready to leave

I’m ready to leave

Deze sigaret doet niets voor mij

Ik voel nog steeds de spanning in mijn aderen

En al mijn geleende gewoonten hebben me niet minder grillig gemaakt

De lijnen worden steeds dieper op mijn gezicht

Alles wat ik had verloren, raakte me plotseling

Als een bakstenen muur, in Memphis, Tennessee

Een vreemde verleende hun vriendelijkheid in de vorm van een luchtbed

En liefde en verdriet leidden me naar mijn slaap

Valt alles uit elkaar zoals de regen uit de wolken scheurt?

En zal het allemaal weer teruggaan als de zon

Als de zon weer tevoorschijn komt?

Al mijn vrienden migreerden naar de westkust

Als een goudkoorts, als een aardbevingsgebergte

Maar zodra ik aankwam, waren zij de engelen aan mijn zijde

Ik was bijna vergeten hoeveel hier was veranderd

Valt alles uit elkaar zoals de winter de bladeren scheurt?

En zullen ze allemaal weer aangroeien als de wereld

Wanneer de wereld eindelijk slaapt?

Ik beschouw mijn fouten niet langer als een schop bij een graf

Omdat ze allemaal een deel van mij hebben afgebroken waar ik niet trots op was

Ik denk dat ik mezelf wat genade kan veroorloven

De toekomst is een leegte waar we niet in kunnen kijken

Maar de lege beker kan gratis worden gevuld

Dezelfde geest woont nog steeds binnen de dunne muren van mijn schulp

Ik sta versteld van alle manieren om verliefd te worden

Valt alles uit elkaar zoals de kust die door de zee wordt verscheurd?

Want elke keer kom ik weer terug

Ik ben klaar, ik ben klaar, ik ben klaar om te vertrekken

Ik ben klaar om te vertrekken