John Doe - The Code

There was this wise man I once knew

Who lived down my street a block or 2

In a back alley where the autumn leaves blew

A simple man with a heart so true

John Doe was a quiet man, who kept to himself and lived off the land

He panned his living with a rusty tin can

Been living off the streets since Vietnam

When Johnny came marching home

From the Vietnam war he was alone

Slapped with a label, he hid his face, the nightmare of war

Was one he couldnЉ° erase, when Johnny came marching home

(he said) I canЉ° let go, I canЉ° forget

25 years later, that smell I still remember

As I watched so many young men lose their lives, on that battlefield

To Vietnam they sent us barely, old enough they placed us On the front lines in a land we had no placeЊґe had no place!!!

On the day I left that battlefield, I might as well have died

Because nothing in my life this far, has ever felt quite right

And each and everyday I try to pick the pieces up But the pieces never seem to fit, the pain becomes too much

It’s hard to describe, so hard to relate, it’s hard letting go When you can’t escape

To think that when we came home our country turned its back

And labeled us all murderers, spit on us, spit on us and laughed

He spoke with such convicting words, I felt like I was there

A simple frail and shattered soul, the soldier never dies he sang

I thought about how it must feel to watch all your friends die

So far away so far from home, fighting wars we had no place!

Er was een wijze man die ik ooit kende

Wie woonde een blok verderop in mijn straat of 2

In een steegje waar de herfstbladeren waaiden

Een eenvoudige man met een hart zo oprecht

John Doe was een rustige man, die op zichzelf bleef en van het land leefde

Hij heeft zijn brood verdiend met een roestig blikje

Leef al sinds Vietnam van de straat

Toen Johnny naar huis marcheerde

Van de oorlog in Vietnam was hij alleen

Geslagen met een label, verborg hij zijn gezicht, de nachtmerrie van de oorlog

Was er een die hij kon wissen, toen Johnny naar huis marcheerde?

(hij zei) ik kanЉ° loslaten, ik kanЉ° vergeten

25 jaar later herinner ik me die geur nog steeds

Terwijl ik zag hoe zoveel jonge mannen hun leven verloren, op dat slagveld

Naar Vietnam stuurden ze ons amper, oud genoeg plaatsten ze ons in de frontlinie in een land waar we geen plaats hadden, geen plaats!!!

Op de dag dat ik dat slagveld verliet, had ik net zo goed kunnen sterven

Omdat niets in mijn leven tot nu toe ooit helemaal goed heeft gevoeld

En elke dag probeer ik de stukjes op te rapen, maar de stukjes lijken nooit te passen, de pijn wordt te veel

Het is moeilijk te beschrijven, zo moeilijk te relateren, het is moeilijk los te laten als je niet kunt ontsnappen

Om te bedenken dat toen we thuiskwamen ons land de rug toekeerde

En noemde ons alle moordenaars, spuug op ons, spuug op ons en lachte

Hij sprak met zulke overtuigende woorden dat ik het gevoel had dat ik erbij was

Een eenvoudige broze en verbrijzelde ziel, de soldaat sterft nooit hij zong

Ik dacht na over hoe het moet voelen om al je vrienden te zien sterven

Zo ver weg, zo ver van huis, oorlogen voerend hadden we geen plaats!