Parade - The Antlers

Right when the blizzard ends, they throw a fucking huge parade

A great excuse for celebration of the mess they’ve made

But then when the streets get flooded, we know what proximity’s worth

‘Cause we’re already here in the same place when our phones don’t work

So then we lie down in our field and just do nothing at all

And I’m getting ready for when everything is wonderful

For just a couple pairs of broken bones with broken feathers in blood

In a meadow, uncut and understood

We can be an island apart from a ceaseless war on our heart

Harbored in a fortress insurmountable

Taller than affliction, safe wherever we are

Erasing horror and disgust

Rewinding the sorrow and the rust

Before our suffering’s suffering, hadn’t we suffered enough?

On the morning that we’re both 19 and newly on our own

And all we know is «each other» and invisible homes

We find two empty seats in the back of a car in an empty parking lot

Where all our bridges are abandoned and the cops have forgot

And I can feel the difference when the day begins

Like all I know is, «This year will be the year we win.»

We smoke the paper from the banner from our past parades

And start again, before the memory of the mess we’ve made

Op het moment dat de sneeuwstorm voorbij is, gooien ze een verdomde enorme parade

Een goed excuus om de rotzooi die ze hebben gemaakt te vieren

Maar als de straten onderlopen, weten we wat nabijheid waard is

Omdat we hier al op dezelfde plek zijn als onze telefoons het niet doen

Dus dan gaan we in ons veld liggen en doen gewoon helemaal niets

En ik maak me klaar voor wanneer alles geweldig is

Voor slechts een paar gebroken botten met gebroken veren in het bloed

In een weiland, ongesneden en begrepen

We kunnen een eiland zijn, afgezien van een onophoudelijke oorlog in ons hart

Gehuisvest in een onoverkomelijk fort

Groter dan kwelling, veilig waar we ook zijn

Het wissen van horror en walging

Het verdriet en de roest terugspoelen

Hadden we vóór het lijden van ons lijden niet genoeg geleden?

Op de ochtend dat we allebei 19 en pas op onszelf zijn

En alles wat we weten is «elkaar» en onzichtbare huizen

We vinden twee lege stoelen achterin een auto op een lege parkeerplaats

Waar al onze bruggen zijn verlaten en de politie is vergeten

En ik voel het verschil wanneer de dag begint

Zoals alles wat ik weet, is: «Dit jaar wordt het jaar dat we winnen.»

We roken het papier van het spandoek van onze afgelopen parades

En begin opnieuw, voordat de herinnering aan de puinhoop die we hebben gemaakt