Shadows -

Rose petals wither on the floor

as I am left to douse the candles

and close the door.

Drawing the shades to complete the darkness,

drawing the shades…

shadows have never seemed so empty.

Everything that she has taken from me,

there was so much left to say.

And by the chill that she left with me,

I feel I should be able to see my breath.

Rose petals wither on the floor

as I am left to douse the candles

and close the door.

Drawing the shades to complete the darkness

of what was once so sweet;

there is nothing left but a memory.

As the smoke fills the room,

a murky suspension blurs the dim light.

Golden stars of dust suspended,

shining for the days that once were.

Longing, yearning, reminiscing you,

my only source of light in this darkness.

Rose petals wither on the floor

as I am left to douse the candles

and close the door.

Drawing the shades,

for what lies beyond the pane?

I remember when we had everything,

back when you could tell me anything.

Never have I felt such worthlessness;

now I know I will live in emptiness.

Rozenblaadjes verdorren op de vloer

terwijl ik de kaarsen moet doven

en sluit de deur.

De tinten tekenen om de duisternis te voltooien,

de tinten tekenen...

schaduwen leken nog nooit zo leeg.

Alles wat ze me heeft afgenomen,

er was nog zoveel te zeggen.

En bij de kilte die ze bij mij achterliet,

Ik heb het gevoel dat ik mijn adem zou moeten kunnen zien.

Rozenblaadjes verdorren op de vloer

terwijl ik de kaarsen moet doven

en sluit de deur.

De tinten tekenen om de duisternis compleet te maken

van wat ooit zo lief was;

er is niets meer dan een herinnering.

Terwijl de rook de kamer vult,

een duistere ophanging vertroebelt het schemerige licht.

Gouden sterren van stof opgeschort,

schijnt voor de dagen die eens waren.

Verlangend, verlangend, denkend aan jou,

mijn enige lichtbron in deze duisternis.

Rozenblaadjes verdorren op de vloer

terwijl ik de kaarsen moet doven

en sluit de deur.

De tinten tekenen,

want wat ligt er buiten de ruit?

Ik herinner me dat we alles hadden,

toen je me nog iets kon vertellen.

Ik heb me nog nooit zo waardeloos gevoeld;

nu weet ik dat ik in leegte zal leven.