Monologue -

What have I done?

I stand here holding a gun.

I am confused, bemused and

wanting to understand who I am.

I just, just gotta know

what’s going on inside my mind.

I just, just gotta know

what is behind, behind these eyes?

Who is this at my feet?

Where am I?

No retreat.

Find myself incomplete,

drenched in cold, cold sweat.

She is gone, all is lost,

one mistake, what great cost.

Who did this?

They will pay,

I will avenge you!

I just, just gotta know

what’s going on inside my mind.

I just, just gotta know

what is behind, behind these eyes?

Who, who would take from me

my deepest breath,

take the life out of her flesh?

He will taste this pain,

these bitter tears.

Behind these shattered eyes,

I only fear he runs from himself.

Faces of time are shattered on the floor,

the smoke is clearing.

As I look in this broken mirror,

the divisions are clear.

Could this be — all of this born of me?

Ripped apart!

Nothing to gain, nothing to lose.

(Nothing is left but empty remains.)

Her crimson dress,

scarlet canvas of your darkest fury…

(What could have been will never be.)

You can’t pretend

that you’re innocent any longer.

(What could have been will never be.)

You know the truth

on the edges of your mind.

(It was always me! What have I done?)

The actions that unite us cannot be undone.

Wat heb ik gedaan?

Ik sta hier met een pistool in de hand.

Ik ben in de war, verbijsterd en

willen begrijpen wie ik ben.

Ik moet het gewoon weten

wat er in mijn hoofd omgaat.

Ik moet het gewoon weten

wat zit er achter, achter deze ogen?

Wie is dit aan mijn voeten?

Waar ben ik?

Geen terugtrekking.

Vind mezelf onvolledig,

doordrenkt van koud, koud zweet.

Ze is weg, alles is verloren,

één fout, wat een hoge kosten.

Wie deed dit?

Ze zullen betalen,

Ik zal je wreken!

Ik moet het gewoon weten

wat er in mijn hoofd omgaat.

Ik moet het gewoon weten

wat zit er achter, achter deze ogen?

Wie, wie zou mij afnemen?

mijn diepste adem,

het leven uit haar vlees halen?

Hij zal deze pijn proeven,

deze bittere tranen.

Achter deze verbrijzelde ogen,

Ik ben alleen bang dat hij voor zichzelf wegrent.

Gezichten van de tijd zijn verbrijzeld op de vloer,

de rook trekt op.

Als ik in deze kapotte spiegel kijk,

de scheidslijnen zijn duidelijk.

Zou dit kunnen zijn - dit alles is uit mij geboren?

Uit elkaar gescheurd!

Niets te winnen, niets te verliezen.

(Er is niets meer over, maar er blijft leeg over.)

Haar karmozijnrode jurk,

scharlaken canvas van je donkerste woede...

(Wat had kunnen zijn, zal nooit zijn.)

Je kunt niet doen alsof

dat je niet langer onschuldig bent.

(Wat had kunnen zijn, zal nooit zijn.)

Jij kent de waarheid

aan de rand van je geest.

(Ik was het altijd! Wat heb ik gedaan?)

De acties die ons verenigen, kunnen niet ongedaan worden gemaakt.