Brasil - Templeton

Quiero llevarla al altar

Pero, ¿quién nos va a casar?

Si no hay nadie más en la ciudad

Todos los que un día estuvieron

Ya se han vuelto atrás

Es el deshielo lo que

Pronto va a calmar la sed

La iba a llamar aunque quizás

Tantas horas al teléfono es un dineral

Y además para escuchar sus lamentos

Me lo voy a ahorrar

Voy a reír, voy a llorar

Veremos quién aguanta más

Voy a reír, voy a llorar

Voy a aguantar sin respirar

Si llego a hablar

Se iba a enterar

Quiere que haga ciertas cosas y no tengo edad

Y al final

Todo lo que hemos sufrido es bastante normal

Voy a reír, voy a llorar

Veremos quién aguanta más

Voy a reír, voy a llorar

Voy a aguantar sin respirar

Ik wil haar naar het altaar brengen

Maar wie gaat er met ons trouwen?

Als er niemand anders in de stad is

Allen die op een dag waren

ze zijn al teruggekeerd

Het is de dooi die

Binnenkort zal het de dorst lessen

Ik zou haar misschien bellen

Zoveel uren aan de telefoon is een fortuin

En ook om hun geschreeuw te horen

Ik ga het redden

Ik ga lachen, ik ga huilen

We zullen zien wie het langer volhoudt

Ik ga lachen, ik ga huilen

Ik zal vasthouden zonder te ademen

als ik kan praten

Hij ging het uitzoeken

Hij wil dat ik bepaalde dingen doe en ik ben niet oud

Op het eind

Alles wat we hebben geleden is heel normaal

Ik ga lachen, ik ga huilen

We zullen zien wie het langer volhoudt

Ik ga lachen, ik ga huilen

Ik zal vasthouden zonder te ademen