An Achmatova - TBA, AGF

O Muse der Klage, du Schönste der Musen?

Du loses Gezücht der Nacht, der weißen?

Den Schneesturm schickst du den schwarzen, uns Russen?

Wie Pfeile durchschlägt uns dein Rufen und Schreien?

Wir weichen zurück mit dumpfem Ach!

— Wir schwören den Eid hunderttausendfach:

Anna?

Achmatova!

Name, der seufzen uns macht?

Wir stürzen ins Tiefe, ins Unbekannte?

Dies adelt uns: dass wir mit dir allein?

Unterm selbigen Himmel

Die Erde betreten!

Und jener, den’s Schicksal, dein tödliches, zeichnet

Wird sich unsterblich aufs Sterbebett legen?

Es leuchten die Kuppeln, es singt meine Stadt?

Der Pilger, der blinde, preist licht den Erlöser

Dies Moskauer Läuten hab ich dir gebracht

— Achmatova!

— nimm auch mein Herz nun entgegen

O muze van klaagzang, mooiste van alle muzen?

Verlies je het nachtgebroed, de witte?

Jij stuurt de sneeuwstorm naar de zwarte, wij Russen?

Je geschreeuw en geschreeuw doorboren ons als pijlen?

We trekken ons terug met een saaie oh!

— We zweren de eed honderdduizendvoudig:

Anna?

Achmatova!

naam die ons doet zuchten?

Duiken we in het diepe, in het onbekende?

Dit veredelt ons: dat we alleen zijn met jou?

onder dezelfde hemel

Betreed de aarde!

En degene wiens lot, jouw dodelijke, markeert

Zal onsterfelijk op zijn sterfbed gaan liggen?

De koepels lichten op, mijn stad zingt?

De pelgrim, de blinde, prijst de Verlosser lichtjes

Ik heb je deze bel uit Moskou gebracht

— Achmatova!

— Ontvang nu ook mijn hart