SPARK 145 - Tatami

La nostra storia non è come la vostra

Non ci spacciamo artisti anche se forse potremmo

Ci tagliano le orecchie per non metterle in mostra

Se ti incontrassimo per strada forse godremmo

Da queste parti non esistono amici

Ma solo fratelli, stai solo con quelli

Quando prendi gli schiaffi non ne dai mai uno

Capisci l’importanza del restare a digiuno

Perché qui non conti niente proprio come gli altri

Ti svegli normalmente con la macchia al petto

Se non sei dei nostri no, non puoi capire

Godiamoci la musica che il resto è peggio

Perché vngo da TA, ah, mica da Milano

Perché vengo da TA, ah, mica da Milano

Sognavamo una vita diversa

Una casa color arancio, una Spark 145

Sognavamo una vita diversa

Una casa colore arancio, una Spark 145

Sono su una Spark, non la guido io

Alcuni di noi non hanno neanche patente

Perché ai diciotto anni sono già usciti di casa

Lasciandosi dietro tutto quello da perdere

E forse il diploma è solo un pezzo di carta

Forse la regione è solo una divisione

E forse l’età non conta per davvero

O forse le parole da sole fanno zero

Bisognerebbe dare più peso alle parole

Io parlo tanto adesso perché dopo sto zitto

Il tuo pensiero fisso è solo succhiare sangue

Il mio pensiero fisso è solo pagare l’affitto

Perché vengo da TA, ah, mica da Milano

Perché vengo da TA, ah, mica da Milano

Sognavamo una vita diversa

Una casa colore arancio, una Spark 145

Sognavamo una vita diversa

Una casa colore arancio, una Spark 145

Ons verhaal is niet zoals het jouwe

We doen niet alsof we kunstenaars zijn, ook al zouden we dat misschien wel kunnen

Ze sneden onze oren af ​​om ze niet te laten zien

Als we je op straat zouden ontmoeten, zouden we er misschien van genieten

Er zijn hier geen vrienden

Maar alleen broeders, blijf alleen bij hen

Als je geslagen wordt, geef je er nooit een

U begrijpt hoe belangrijk het is om te blijven vasten

Want hier tel je net als de anderen voor niets

Normaal word je wakker met de plek op je borst

Als u niet een van ons bent, nee, u kunt het niet begrijpen

Laten we genieten van de muziek die de rest erger is

Omdat ik uit TA kom, ah, niet uit Milaan

Omdat ik uit TA kom, ah, niet uit Milaan

We droomden van een ander leven

Een oranje huis, een Spark 145

We droomden van een ander leven

Een oranje huis, een Spark 145

Ik zit op een Spark, ik rijd er niet mee

Sommigen van ons hebben niet eens een rijbewijs

Want als ze achttien zijn, zijn ze al het huis uit

Alles achterlaten om te verliezen

En misschien is het diploma slechts een stuk papier

Misschien is de regio slechts een divisie

En misschien doet leeftijd er niet echt toe

Of misschien zijn de woorden alleen nul

Woorden zouden meer gewicht moeten krijgen

Ik praat nu veel omdat ik daarna stil blijf

Je constante gedachte is gewoon bloed zuigen

Mijn vaste gedachte is gewoon de huur betalen

Omdat ik uit TA kom, ah, niet uit Milaan

Omdat ik uit TA kom, ah, niet uit Milaan

We droomden van een ander leven

Een oranje huis, een Spark 145

We droomden van een ander leven

Een oranje huis, een Spark 145