О-ля-ля -

Жує мене журба — спокою нема.

То було село, а тепер — ферма.

В мене, мов желе, трепетна душа,

Мов лимон кисла, від льоду тонша.

А лице криве, синє, мов жаба.

Трава є - то кайф, а нема — торба.

Тільки дав льону, зміняв на коноплю,

Сиджу — плюю в фонтан, з меду патрон ліплю.

То смоктю дюшес, то жую драже,

Насиплю в воду сіль, то буде суп уже.

Піду куплю кашне не дуже дешеву,

Аж те не мій фасон — злякав на крик сову!

О-ля-ля!

Жує мене журба…

О-ля-ля!

Мене жує…

О-ля-ля!

Жує мене журба…

О-ля-ля!

Мене жує…

Як помну картоплю — то буде пюре,

То буде пюре, як помну картоплю.

Є повна каструля, але усе сире.

Аж те усе сире — з'їм повну каструлю!

У шлункові тягар, гуде, мов в улею.

Зажурно посиджу, знову в фонтан плюю.

Кума теля жене, я око тру до дір.

У неї - ото бюст!

— травма мені на зір.

Покладу я компрес, поб’ю по дереву.

То дуже дужий стрес — запурляю в траву.

Лізе плюгавий дід, пре, ніби, до мене!

Ляпаса дасть швабра, коли наздожене.

О-ля-ля!

Ляпаса дасть швабра…

О-ля-ля!

Коли наздожене…

О-ля-ля!

Ляпаса дасть швабра…

О-ля-ля!

Коли наздожене мене!

Мине моя травма, переляк та нарив.

Їм кашу та батон, наспівую мотив.

Далі пальто продам, амбари зажену.

Валіза при боку — по шосе в далину.

Ото поля кордон, погляну на ниву.

Душу, немов пітон, а то серпом пожну.

Доне моя, на жаль, покину я тебе —

Гірше за ту печаль журба мене шкребе!

О-ля ля!

Гірше за ту печаль…

О-ля ля!

Журба мене шкребе…

О-ля ля!

Гірше за ту печаль…

О-ля ля!

Журба мене шкребе… Журба!

Ik heb pijn - er is geen vrede.

Het was een dorp en nu een boerderij.

In mij, als gelei, een bevende ziel,

Citroen is zuur, dunner dan ijs.

En het gezicht is scheef, blauw als een kikker.

Gras is een sensatie, maar geen zak.

Ik heb net vlas gegeven, veranderd in hennep,

Ik zit - spuug in een fontein, ik maak een patroon van honing.

Dan zuig ik hertogin, dan kauw ik op pillen,

Giet zout in het water, het is al soep.

Ik ga een uitlaatdemper kopen is niet erg goedkoop,

Dat is niet mijn stijl - de uil deed schrikken om te huilen!

Oh la la!

Ik heb pijn…

Oh la la!

Kauwt me…

Oh la la!

Ik heb pijn…

Oh la la!

Kauwt me…

Zoals ik me herinner aardappelen - het zal worden gepureerd,

Het zal worden gepureerd zoals ik me aardappelen herinner.

Er is een volle pan, maar alles is rauw.

Dat is allemaal rauw - eet een volle pot!

De maag is zwaar, zoemend als een bijenkorf.

Ik leun achterover en spuug weer in de fontein.

De peetvader drijft het kalf, ik wrijf met mijn oog naar de gaten.

Ze heeft een buste!

- een verwonding aan mijn gezichtsvermogen.

Ik doe een kompres op, klap tegen een boom.

Het is erg stressvol - ik gooi in het gras.

De snotterige grootvader klimt, pre, alsof, naar mij!

Hij zal de dweil slaan als hij hem inhaalt.

Oh la la!

Klap geeft een dweil...

Oh la la!

Wanneer inhalen...

Oh la la!

Klap geeft een dweil...

Oh la la!

Als hij me inhaalt!

Mijn trauma, schrik en abces gaan voorbij.

Ze eten pap en brood, ik zing het motief.

Dan zal ik mijn jas verkopen en de schuur wegrijden.

Koffer aan de zijkant - op de snelweg naar de vallei.

Hier is de veldgrens, ik zal naar het veld kijken.

Ik zal mijn ziel oogsten als een python.

Mijn don, helaas, ik zal je verlaten -

Erger dan dat verdriet, verdriet krabt me!

Oh la la!

Erger dan dat verdriet...

Oh la la!

Het verdriet doet me pijn...

Oh la la!

Erger dan dat verdriet...

Oh la la!

Haast krabt me ... Haast!