Sweet Shop - Tapestry

My brain is growing, looks like a Venetian

I want to eat through it and see what’s beneath

All these layers are sticky and making me anxious

If I could I would shed them to find something delicious

Now I’m on an airplane counting my breaths

Can we get to the airport as quick as we can?

Cause I’m stuck to this leather where I accepted death

Oh, a familiar feeling, the only I have left

Seems I’ve misplaced my keys and can’t get back in

And I’ve forgotten my belongings, but I doubt they still fit

Growing tired of growing, now this cookie’s too big

Petrified of it crumbling and putting me to bed

But where is my helmet?

And where is the hail?

Or a meteor shower?

Just something to grab

Journeyed deep in the forest

But my jelly bean trail is decaying with time

Old memories gone stale

And the tickin' tock time of my second-filled life

Makes me jealous of myself in a simpler time

Still my secrets are throbbing

In myself I confide

Soaks my clothes in a truth that I just cannot hide anymore

I lost my footing as you struggled to climb

Still wandering through the forest

Distracted by the sights

Witnessing a new system and feelings so precise

Still I’m searching for candy

Blue raspberry smiles

Do you underestimate the power of time?

And attribute your «why's» to the ghostly divine?

Well if I were to tell you the thoughts in my mind

Would you just get frightened?

Are these thoughts just mine?

Mijn brein groeit, ziet eruit als een Venetiaan

Ik wil er doorheen eten en zien wat eronder zit

Al deze lagen zijn plakkerig en maken me angstig

Als ik kon, zou ik ze afwerpen om iets lekkers te vinden

Nu zit ik in een vliegtuig en tel ik mijn ademhalingen

Kunnen we zo snel mogelijk naar het vliegveld?

Omdat ik vastzit aan dit leer waar ik de dood accepteerde

Oh, een vertrouwd gevoel, het enige dat ik nog heb

Het lijkt erop dat ik mijn sleutels kwijt ben en er niet meer in kan

En ik ben mijn spullen vergeten, maar ik betwijfel of ze nog passen

Ik ben het groeien beu, nu is dit koekje te groot

Doodsbang dat het afbrokkelt en me naar bed brengt

Maar waar is mijn helm?

En waar is de hagel?

Of een meteorenregen?

Gewoon iets om te grijpen

Diep in het bos gereisd

Maar mijn jelly bean-spoor vergaat met de tijd

Oude herinneringen zijn oud geworden

En de tikkende tijd van mijn tweede gevulde leven

Maakt me jaloers op mezelf in een eenvoudiger tijd

Toch kloppen mijn geheimen

In mezelf vertrouw ik

Doordrenkt mijn kleren met een waarheid die ik gewoon niet meer kan verbergen

Ik verloor mijn houvast toen je worstelde om te klimmen

Nog steeds dwalend door het bos

Afgeleid door de bezienswaardigheden

Getuige zijn van een nieuw systeem en gevoelens zo precies

Toch ben ik op zoek naar snoep

Blauwe frambozen glimlachen

Onderschat je de kracht van tijd?

En schrijf je "waarom's" toe aan de spookachtige goddelijke?

Nou, als ik je de gedachten in mijn hoofd zou vertellen

Zou je gewoon bang worden?

Zijn deze gedachten alleen van mij?