The Hidden Hand -

Be silent

Speak no more

Find your force before it slips into the void

Be vigilant

Stay your hand

And stand your ground in No Man’s Land

Be silent now

Deceptions are whispered in tongues of fire

The will of the machine, the spider on the wire

Roiling seas beyond a web of steel

How did I never see their waves before today?

I only wish to run away

Violet skies are mirrored in my eyes

It must be by design, because it feels so real

I want to believe I can heal

Each time I draw near, again I’m forsaken

It must be illusion and nothing more

I give up on the dream each time I awaken

Still it compels me

An unseen shore

The darkening sky calls me out

This voyage seems more and more familiar every night

Now, in defiance of my doubt

Intensifies that omnidirectional light

I am lost

And silently hoping to say my last goodbye

Maybe this time

The shroud that wraps around my throat

Vehemently denies

The world behind my eyes

Despairing in the storm

I fear I am fated to be drawn beneath

The shapeless cold, the fathomless deep

But then the parting fog reveals the truth

An island comes into view

The hidden hand that lifts my voice

Heeds the calling and leaves me with no choice

The bleeding edge comes all too soon

And tears the silence open like a wound

Zwijg

Spreek niet meer

Vind je kracht voordat deze in de leegte verdwijnt

Wees waakzaam

Blijf in je hand

En sta je mannetje in Niemandsland

Wees nu stil

Misleidingen worden in vurige tongen gefluisterd

De wil van de machine, de spin op de draad

Roeiende zeeën voorbij een web van staal

Hoe heb ik hun golven vóór vandaag nooit gezien?

Ik wil alleen maar wegrennen

Violette luchten worden weerspiegeld in mijn ogen

Het moet zo zijn ontworpen, omdat het zo echt aanvoelt

Ik wil geloven dat ik kan genezen

Elke keer dat ik dichterbij kom, word ik weer verlaten

Het moet een illusie zijn en niets meer

Ik geef de droom op elke keer dat ik wakker word

Toch dwingt het me

Een onzichtbare kust

De donker wordende lucht roept me eruit

Deze reis lijkt elke nacht meer en meer vertrouwd

Nu, ondanks mijn twijfel

Versterkt dat omnidirectionele licht

Ik ben verdwaald

En stilletjes hopend mijn laatste vaarwel te zeggen

Misschien deze keer

De lijkwade die zich om mijn keel wikkelt

ontkent ten stelligste

De wereld achter mijn ogen

Wanhopig in de storm

Ik vrees dat ik voorbestemd ben om eronder te worden getrokken

De vormeloze kou, de peilloze diepte

Maar dan onthult de afscheidsmist de waarheid

Er komt een eiland in beeld

De verborgen hand die mijn stem verheft

Luistert naar de roeping en laat me geen keus

Het bloedende randje komt maar al te snel

En scheurt de stilte open als een wond