Meridiem -

Of all the bleak and brilliant

Beyond the tarnished glass

And all the howling agony

That shall ever come to pass

I can speak not a word

Open doors, a myriad

Futures lie beyond them all

The years have brought me here

The tedium of wax and wane

The cyclic flow of sun and rain

Beget that ebb most terrible

When fantastic grows mundane

Wistful wind has always lured

Even kings to misery

O wanderlust, the gilded promise

That sirens never keep

This transition spirits me away

Left alone, I ponder

I find my heart ensconced in shade

In the middle of the day

As one in my conviction

To wander…

To wait and wait and waste it away

To pass forever into a day

Extinguishing the flame

Just to keep the moths away

This will not come again

I hear the fool I used to be

Asking breathlessly

If I still believe in the dream

I stand defiant

In the shadow of destiny

But there is one thing that I wish to know

Does the dream believe in me?

Push me away

Compel me to stay

Tear me away

This transition spirits me away

Left alone, I ponder

I find my heart ensconced in shade

In the middle of the day

As one in my conviction

To wander

Van alle sombere en briljante

Voorbij het bezoedelde glas

En alle huilende pijn

Dat zal ooit gebeuren

Ik kan geen woord spreken

Open deuren, een groot aantal

Futures liggen voorbij ze allemaal

De jaren hebben me hier gebracht

De verveling van wassen en afnemen

De cyclische stroom van zon en regen

Verwek die eb het meest verschrikkelijke

Wanneer fantastisch alledaags wordt

Weemoedige wind heeft altijd gelokt

Zelfs koningen tot ellende

O reislust, de vergulde belofte

Die sirenes houden nooit op

Deze overgang doet me wegdromen

Alleen gelaten, denk ik na

Ik vind mijn hart genesteld in de schaduw

In het midden van de dag

Als een in mijn overtuiging

Te dwalen…

Om te wachten en te wachten en het weg te gooien

Om voor altijd over te gaan in een dag

De vlam doven

Gewoon om de motten weg te houden

Dit komt niet meer terug

Ik hoor de dwaas die ik vroeger was

Ademloos vragen

Als ik nog steeds in de droom geloof

Ik ben opstandig

In de schaduw van het lot

Maar er is één ding dat ik wil weten:

Gelooft de droom in mij?

Duw me weg

Dwing me om te blijven

Scheur me weg

Deze overgang doet me wegdromen

Alleen gelaten, denk ik na

Ik vind mijn hart genesteld in de schaduw

In het midden van de dag

Als een in mijn overtuiging

Te dwalen