10:04 PM -

Between the deaths of a trillion suns

And the dawn of a trillion more

Between the Cambrian flood and fatal ebb

On a blue and wandering orb

A trillion souls bear witness

To a speck of dust in Time

And among the seas of consciousness

One traveler’s weary mind

The One that Time forgot

My destiny precedes me

The effect precedes the cause

My very soul stands in defiance

Of Nature’s sacred laws

I left that world a mortal man

With mortal hopes and fears

Then passed in but a heartbeat

Four thousand years

One thread pulled from the tapestry

Was destined to be mine

I am the wandering observer

Of countless grand designs

Somewhere out there

Someday amidst the nebulae

I will find whatever I must be searching for

An exodus of sentience across the cosmos

A thousand empires rise and fall

Infinite realities woven through the multiverse

And I have seen them all

The crushing weight of knowing on a cosmic scale

This is but the first page of the tale

Expansion and collapse

Premonitions of the end

With another oscillation

The stars are reborn once again

An exodus of sentience across the cosmos

A thousand empires rise and fall

Infinite realities woven through the multiverse

And I have seen them all

I lay my eyes level with the smallest of leaves

As the macrocosm dissolves

Now I see

The fourth dimension is me

None of this is real

It’s all so damned insignificant

One more breath

And I’m gone

Vast oceans of stardust

Will be scarred by my hand

I can show you the edge of Forever

From without the finite boundaries of mortality

To the very edges of the universe and beyond

Throngs of the faithful to the undying light

Shall come to heed the words

Of the One that Time forgot

Tussen de sterfgevallen van een biljoen zonnen

En de dageraad van nog een biljoen

Tussen de Cambrische vloed en fatale eb

Op een blauwe en dwalende bol

Een biljoen zielen getuigen

Naar een stofje in de tijd

En tussen de zeeën van bewustzijn

De vermoeide geest van een reiziger

Degene die de tijd vergat

Mijn lot gaat mij vooruit

Het gevolg gaat vooraf aan de oorzaak

Mijn ziel verzet zich tegen

Van de heilige wetten van de natuur

Ik verliet die wereld als een sterfelijke man

Met sterfelijke hoop en vrees

Toen doorgegeven in, maar een hartslag

Vierduizend jaar

Een draad getrokken uit het tapijt

Was voorbestemd om van mij te zijn

Ik ben de dwalende waarnemer

Van talloze grootse ontwerpen

Ergens daarbuiten

Op een dag te midden van de nevels

Ik zal vinden waar ik naar moet zoeken

Een uittocht van gevoel door de kosmos

Duizend rijken stijgen en dalen

Oneindige werkelijkheden geweven door het multiversum

En ik heb ze allemaal gezien

Het verpletterende gewicht van weten op een kosmische schaal

Dit is maar de eerste pagina van het verhaal

Uitbreiding en instorting

Voorgevoelens van het einde

Met een andere oscillatie

De sterren worden opnieuw geboren

Een uittocht van gevoel door de kosmos

Duizend rijken stijgen en dalen

Oneindige werkelijkheden geweven door het multiversum

En ik heb ze allemaal gezien

Ik leg mijn ogen op gelijke hoogte met de kleinste bladeren

Terwijl de macrokosmos oplost

Nu snap ik het

De vierde dimensie ben ik

Niets van dit is echt

Het is allemaal zo verdomd onbeduidend

Nog een adem

En ik ben weg

Uitgestrekte oceanen van sterrenstof

Zal worden getekend door mijn hand

Ik kan je de rand van Forever laten zien

Van zonder de eindige grenzen van de sterfelijkheid

Tot aan de randen van het heelal en daarbuiten

Drommen van de gelovigen tot het onsterfelijke licht

Zal komen om gehoor te geven aan de woorden

Van degene die de tijd vergat