Al Alba - Taburete

Al alba, suenan trompetas de feria

Voces, tragos, golpes, gritos

Que siempre me dejan fino

Cuando lloran las palmeras

Al alba, cantan las mismas rancheras

Copa, tubo, vaso fino que me tiene aquí contigo, casi ya te desmelenas

Al alba, llorará la primavera, el verano

Está cansado de tanto ruido y el futuro está olvidado

Por eso ahora perdamos el hilo, olvidemonos del pasado

Y disfrutemos de los amigos que nos incitan a una ronda más

Al alba, te entran ganas de tenerla

Pero ella nunca aparece o quizás yo no la encuentro

Cuando las nubes se acercan

Al alba, improviso lo prohibido, ritmo, ruidos y silbidos

Que se funden con el vino se acabaron los motivos

Al alba, llorará la primavera, el verano está cansado

De tanto ruido y el futuro está olvidado

Por eso ahora perdamos el hilo, olvidemonos del pasado

Y disfrutemos de los amigos que nos incitan a una ronda más

Al alba, llorará la primavera, el verano está cansado

De tanto ruido y el futuro está olvidado

Por eso ahora perdamos el hilo, olvidemonos del pasado

Y disfrutemos de los amigos que nos incitan a una ronda más

Y disfrutemos de los amigos que nos incitan a una ronda más

Bij het ochtendgloren klinken kermistrompetten

Stemmen, drankjes, klappen, schreeuwen

dat laat me altijd goed

Wanneer de palmbomen huilen

Bij het ochtendgloren zingen dezelfde ranchera's

Kop, buis, fijn glas dat me hier bij je heeft, je laat je haar bijna in de steek

Bij het ochtendgloren zal de lente huilen, de zomer

Hij is zoveel lawaai zat en de toekomst is vergeten

Laten we daarom nu de draad kwijtraken, laten we het verleden vergeten

En laten we genieten van de vrienden die ons aanzetten tot nog een ronde

Bij het ochtendgloren wil je haar hebben

Maar ze komt nooit opdagen of misschien kan ik haar niet vinden

Als de wolken dichterbij komen

Bij het ochtendgloren improviseer ik het verbodene, ritme, geluiden en fluitjes

Laat ze samensmelten met de wijn, de redenen zijn voorbij

Bij het ochtendgloren zal de lente huilen, de zomer is moe

Van zoveel lawaai en de toekomst is vergeten

Laten we daarom nu de draad kwijtraken, laten we het verleden vergeten

En laten we genieten van de vrienden die ons aanzetten tot nog een ronde

Bij het ochtendgloren zal de lente huilen, de zomer is moe

Van zoveel lawaai en de toekomst is vergeten

Laten we daarom nu de draad kwijtraken, laten we het verleden vergeten

En laten we genieten van de vrienden die ons aanzetten tot nog een ronde

En laten we genieten van de vrienden die ons aanzetten tot nog een ronde