Orpheus - Symphonia

We reden often and find ywrite, as clerkes don us to wite

The lays that ben of harping ben yfounde of ferly thing

She was in virginity and untouchable:

A fruit with sweetness and darkness

Headlong flaming, throught the twilight I fall

Being no one’s sleep under so many eyelids

«A sudden mad desire surprised and sized

Fault to be forgiven, might Hell forgive!»

Suddenly the god stopped her, with anguish in his cry

Uttered the words: «He has turned 'round»

But far off, darkly before the bright

«What ruin hath thy passion wrought

The unpitying fates are recalling me

Dark sleep closes my swimming eyes»

But far off, darkly before the bright

«What ruin hath thy passion wrought

The unpitying fates recall me

Dark sleep closes my swimming eyes»

But far off, darkly before the bright;

«What ruin hath thy passion wrought

The unpitying fates are recalling me

Dark sleep closes my swimming eyes

And now, farewell:

Girt with enormous night, I am borne away

Outstretching towards thee — O thine no more

This helpless hands»

We reden vaak en vinden ywrite, zoals griffiers ons vaak doen

De lays dat ben van harping ben yfounde van ferly ding

Ze was maagd en onaantastbaar:

Een vrucht met zoetheid en duisternis

Hals over kop vlammend, door de schemering val ik

Niemand slaapt onder zoveel oogleden

«Een plotseling waanzinnig verlangen verrast en groot

Fout om vergeven te worden, zou de hel kunnen vergeven!»

Plots hield de god haar tegen, met angst in zijn kreet

Spreekt de woorden uit: «Hij heeft zich omgedraaid»

Maar ver weg, duister voor het heldere

«Wat een ondergang heeft uw hartstocht aangericht

Het meedogenloze lot roept me terug

Donkere slaap sluit mijn zwemmende ogen»

Maar ver weg, duister voor het heldere

«Wat een ondergang heeft uw hartstocht aangericht

Het meedogenloze lot herinnert me

Donkere slaap sluit mijn zwemmende ogen»

Maar ver weg, duister voor het heldere;

«Wat een ondergang heeft uw hartstocht aangericht

Het meedogenloze lot roept me terug

Donkere slaap sluit mijn zwemmende ogen

En nu, vaarwel:

Omgord met een enorme nacht, word ik meegesleept

Zich naar u uitstrekkend - O uwe niet meer

Deze hulpeloze handen»