Goliath - Sweet Jesus

When love lasts like a day: born anew, and gone astray, never meant to remain,

in a breeze and blown away,

How does man separate all the love from hate?

How does man find a place for his broken faith?

How does man reconcile what remains of the day?

How does man come to love so wild again?

Packed up the moon.

Dismantled the sun.

Sat in a quiet room with whitewashed grief, undone.

No sight for blue skies through the view of red eyes.

But the blue kept breaking on through the blinds.

«And all its beauty was still the same,»

so said, my North, my South, my East, my West.

«Now love, wildly, again.»

Wanneer liefde als een dag duurt: opnieuw geboren en verdwaald, nooit bedoeld om te blijven,

in een briesje en weggeblazen,

Hoe scheidt de mens alle liefde van haat?

Hoe vindt de mens een plaats voor zijn gebroken geloof?

Hoe verzoent de mens wat er nog over is van de dag?

Hoe komt de mens ertoe weer zo wild lief te hebben?

De maan ingepakt.

De zon ontmanteld.

Zat in een stille kamer met witgekalkt verdriet, ongedaan gemaakt.

Geen zicht op blauwe luchten door het zicht van rode ogen.

Maar het blauw bleef doorbreken door de blinds.

«En al zijn schoonheid was nog steeds hetzelfde»

zo zei, mijn noorden, mijn zuiden, mijn oosten, mijn westen.

"Nu liefde, wild, opnieuw."