Your Game - Swans

Put your knife in me

Walk away

Walk away

Worthless

I’m worthless

I feel nothing for you.

I hold myself down.

Keep to yourself.

You shouldn’t

touch me.

My skin peels off my bones.

I’ll give you a gift: take the skin from

my stomach and stretch it across your face.

Look in the mirror: I see myself

through your eyes.

My body’s on the ground behind you.

You use it to amuse

yourself.

When you kick it around the room, you feel the impact of your boot in

your stomach.

Cry for me.

Blame me for the fact you no longer recognize

yourself.

Lying here, I want the air in this room to consume me,

to pull my body in behind itself while you stare down at me uncertain if

you’ve lost yourself in me.​

You’re running your hands along the leather surface of your skin.

The sound this makes changes pitch according to the area of your body you

touch.

Your thighs and your groin generate a low hum — the sound of my corpse

releasing dead air when you kick me.

Your face generates a continuous high

pitched squeal — the sound I make when you burn me.

I take you over.

You forget yourself in my body.

When you chew a piece of skin from your finger,

you remember my body in your mouth, my bones cracking between your teeth.

I love you.

When you lick your hand your sweat tastes like my blood.

Conceal yourself.

Close yourself off.

Pull back into my skin.

I’m inside you.

The place on the floor where my body decayed left a stain on your memory.

That’s the signature of my love for you.

You can’t forget me without losing

yourself.

I’ll never die.​

Steek je mes in mij

Weglopen

Weglopen

Waardeloos

Ik ben waardeloos

Ik voel niets voor je.

Ik houd mezelf in bedwang.

Blijf voor jezelf.

dat zou je niet moeten doen

raak me aan.

Mijn huid pelt van mijn botten.

Ik geef je een cadeau: take the skin from

mijn maag en strek het over je gezicht.

Kijk in de spiegel: ik zie mezelf

door jouw ogen.

Mijn lichaam ligt achter je op de grond.

Je gebruikt het om te amuseren

jezelf.

Als je hem door de kamer schopt, voel je de impact van je laars

jouw maag.

Huil om mij.

Geef me de schuld voor het feit dat je het niet meer herkent

jezelf.

Als ik hier lig, wil ik dat de lucht in deze kamer me verteert,

om mijn lichaam naar zich toe te trekken terwijl je naar me staart, onzeker of?

je bent jezelf kwijt in mij.​

Je laat je handen over het leren oppervlak van je huid glijden.

Het geluid dat hierdoor wordt gemaakt, verandert de toonhoogte afhankelijk van het deel van je lichaam dat je hebt

aanraken.

Je dijen en je lies produceren een laag gezoem - het geluid van mijn lijk

het vrijgeven van dode lucht wanneer je me schopt.

Je gezicht genereert een continue high

piepend geluid — het geluid dat ik maak als je me verbrandt.

Ik neem je over.

Je vergeet jezelf in mijn lichaam.

Als je een stuk huid van je vinger kauwt,

je herinnert je mijn lichaam in je mond, mijn botten kraken tussen je tanden.

Ik houd van jou.

Als je je hand aflikt, smaakt je zweet naar mijn bloed.

Verberg jezelf.

Sluit jezelf af.

Trek terug in mijn huid.

Ik ben in jou.

De plek op de vloer waar mijn lichaam verging, heeft een smet op je geheugen achtergelaten.

Dat is de handtekening van mijn liefde voor jou.

Je kunt me niet vergeten zonder te verliezen

jezelf.

Ik ga nooit dood.​