Spigrene - Svartsot

Jeg så på da sygdommen kom

Jeg så på da den fordærvede vores land

Jeg så på og var forfærdet

Så på og var som lammet

Da sygdommen kom

Jeg stod tavs da folk skreg for hjælp

Jeg stod tavs da jeg var ræd for at dø

Jeg stod tavs lidt for ofte

Stod tavs lidt for længe

Da folk skreg for hjælp

Gud har dømt os til døden

Gud har dømt os til døden

O!

Gud har dømt os til døden

Skal vi så dø ligesom dem?

Skal vi så i helvede brænde?

Skal vi så bukke under for pestilensen

Og dø ligesom dem?

Vi spærrede dem inde i deres hjem

Vi spærrede dem inde for at dø

Vi spærrede de karske ind med de syge

Ja, inde i deres hjem

Vi har dømt dem til døden

Vi har dømt dem til døden

O!

Vi har dømt dem til døden

Jeg græd da bylderne kom

Jeg græd da mine børn blev syge

Jeg græd af hjertesorg, græd for vores sjæle

Da bylderne kom

Jeg lyttede da de spærrede os inde

Jeg lyttede da både kone og børn døde

Jeg lyttede i ensomhed, lyttede til mørket

Da de spærrede os inde

Ik keek toe hoe de ziekte kwam

Ik keek toe hoe het ons land corrumpeerde

Ik keek en was geschokt

Keek naar en was als verlamd

Toen de ziekte kwam

Ik stond stil terwijl mensen om hulp schreeuwden

Ik stond stil omdat ik bang was om te sterven

Ik stond iets te vaak stil

Iets te lang stil gestaan

Toen mensen om hulp schreeuwden

God heeft ons ter dood veroordeeld

God heeft ons ter dood veroordeeld

EILAND!

God heeft ons ter dood veroordeeld

Gaan we net als zij sterven?

Gaan we dan branden in de hel?

Zullen we dan bezwijken voor de pest?

En sterven zoals zij?

We hebben ze in hun huizen opgesloten

We hebben ze opgesloten om te sterven

We sloten de onvruchtbare op met de zieken

Ja, in hun huis

We hebben ze ter dood veroordeeld

We hebben ze ter dood veroordeeld

EILAND!

We hebben ze ter dood veroordeeld

Ik huilde toen de steenpuisten kwamen

Ik huilde toen mijn kinderen ziek werden

Ik huilde met hartzeer, huilde om onze zielen

Toen de beelden kwamen

Ik luisterde terwijl ze ons binnen opsloten

Ik luisterde toen zowel vrouw als kinderen stierven

Ik luisterde in eenzaamheid, luisterend naar de duisternis

Toen ze ons binnen opsloten