Always -

And after all is said and done

I know the problem’s internal

I know the symptoms like they’re family

And I can’t fend them off

But I’m learning to outlast and stand it

Each time gets better and it feels like they’re all losing their grip

You can’t just cover this up

It knows you down to the cell

It’s left a mark on your tongue

Can you taste it?

There is a permanence here

As much as knowing it hurts

It’s not what all of us want

But this is coming to terms

If this is coming to terms, I’ve got a clause of my own

If this is coming to terms, why are its claws at my throat?

If this is coming to terms, we’re gonna pull through

If this is coming to terms, we’re starting with you

It’s getting simple

I’ve got the reins in my hand

It’s never quite gone but not too strong to withstand

And when I hold my breath, it’s not denial of air

It’s not to drown in a void

It’s just a way to see clear

You can’t just cover this up

It knows you down to the cell

It’s left a mark on your tongue

Can you taste it?

There is a permanence here

As much as knowing it hurts

It’s not what all of us want

But this is coming to terms

Tragedy calls you home

Let the trauma, depressive instincts expand where

Tragedy makes its home

In the weak, in the tired, in trembling hands

Tragedy takes a toll

Makes its cuts where it wants to because it can

Tragedy never hold

Tries so desperate to cling, find its purchase but can’t

You can’t just cover this up

It knows you down to the cell

It’s left a mark on your tongue

Can you taste it?

There is a permanence here

As much as knowing it hurts

It’s not what all of us want

But this is coming to terms

En tenslotte is gezegd en gedaan

Ik weet dat het probleem intern is

Ik ken de symptomen alsof het familie is

En ik kan ze niet afweren

Maar ik leer om langer mee te gaan en het te doorstaan

Elke keer wordt het beter en het voelt alsof ze allemaal hun grip verliezen

Je kunt dit niet zomaar verdoezelen

Het kent je tot in de cel

Het heeft een teken op je tong achtergelaten

Kun je het proeven?

Er is hier een permanentie

Net zoveel als weten dat het pijn doet

Het is niet wat we allemaal willen

Maar dit komt tot een goed einde

Als dit in het reine komt, heb ik een eigen clausule

Als dit in het reine komt, waarom staan ​​zijn klauwen dan naar mijn keel?

Als dit in het reine komt, komen we erdoor

Als dit goed komt, beginnen we bij jou

Het wordt simpel

Ik heb de teugels in handen

Het is nooit helemaal weg, maar niet te sterk om te weerstaan

En als ik mijn adem inhoud, is het geen ontkenning van lucht

Het is niet om in een leegte te verdrinken

Het is gewoon een manier om duidelijk te zien

Je kunt dit niet zomaar verdoezelen

Het kent je tot in de cel

Het heeft een teken op je tong achtergelaten

Kun je het proeven?

Er is hier een permanentie

Net zoveel als weten dat het pijn doet

Het is niet wat we allemaal willen

Maar dit komt tot een goed einde

Tragedie roept je naar huis

Laat het trauma, de depressieve instincten zich uitbreiden waar

Tragedie maakt zijn thuis

In de zwakken, in de vermoeide, in trillende handen

Tragedie eist zijn tol

Snijdt waar het wil, omdat het kan

Tragedie houdt nooit stand

Probeert zo wanhopig vast te houden, de aankoop te vinden, maar kan niet

Je kunt dit niet zomaar verdoezelen

Het kent je tot in de cel

Het heeft een teken op je tong achtergelaten

Kun je het proeven?

Er is hier een permanentie

Net zoveel als weten dat het pijn doet

Het is niet wat we allemaal willen

Maar dit komt tot een goed einde