Outdoor - Subtil

Eles querem-me down eu vi

Só porque eu saí da town morri

Fiquei a dar voltas around me

Perdi-me… mas eu volto-me a encontrar

Há dias em que eu nem sei bem o quê que eu faço aqui

Em quem vou confiar se eles já não são os mesmos que eu conheci

Já não paro onde eu parava, não é um pêro nem uma chapada, que vai fazer mudar

algum dia o que tens mudar por ti

E pensa bem no quê que queres, tudo depende de com quem te dás

E se dás azes para que isso mude, ainda és um puto rapaz

Tava com um puto na paz a falar sobre a vida

Sobre as coisas más que fazemos quando é muita bebida

Quando é a minha cabeça que cria problemas via, fobias

Medos têm atormentado os meus dias

Paredes, são mais que ouvidos, em casas vazias

Segredos, escondidos criam relações frias

Talvez faça como Sofiane bloqueio a A2

Depois a A1, depois à A12 depois à A9

Depois sou eu a meter a carroça à frente dos bois

Só pra tentar perceber como é que o rap se promove

Dá-me um coração de pedra

Só bate as saudades dela

Quando, a vida nos atropela

Canto, pra que cada assopradela

Seja o vento levante quente e afugante

Isso está seco e irritante

Ainda está pra nascer o dia em que eu seja santo

Ainda está por fazer o beat em que eu não canto

Tanto que ficou por dizer, mas adiante

Larguei o branco, estou com a caneta preta

O meu rap sangue e tu sem tempo na ampulheta

O meu rap é distante e de forma constante liberta forças, tipo raios ultra

violeta

Eu não traio os meus catraios, fui fiel a Julieta

Ainda somos quem se preocupa mais com o planeta

Ainda temos o jardim por mais que eu não o veja

Eu sei que o regas quando o tempo deixa

Seja o que Deus quiser, se ele realmente existe

Existe pra provar que o tempo é verdadeiro dono disto

Não é sentir-me triste, é mais saber que sou um triste

Cada vez que eu desisto

Nunca fiz pra sem bem visto, isso não faz o meu tipo

Tudo o que eu fiz, fiz porque quis não pra ficar bonito

Esqueci-me de ser feliz quando ouvi o beat

Quando te deixei no sofá e entrei em conflito

Comigo o isolamento fechou-me

Eu já nem falava contigo e pergunto-me como?

Planto e colho aquilo que como

Mas o arrependimento mato-me

Mata.

Todos os dias carregam mais na faca

Todos erram.

E toda agente se farta

Ataca.

Já que a solidão desmarca

Pra que haja outro capitão na barca

O meu álbum já só sai pro ano, já só sai quando

Eu voltar deste sítio distante

A mim disseram-me para dar valor o que é importante

E eu vou conseguir levar a minha avante

Fechei-me tanto nesta quarenta

Gravei 2 Eps num instante

Num instante perdi tudo o que eu mais queria

E isso custa-me tanto

Tanto que ela me dizia, (hmmm) estás-te a afastar tanto

Que dei por mim na 125 com um Fiesta branco

É desta que eu abrando, é desta que eu viro santo

Ficado seja o senhor em nome daquilo que eu canto

Tentei entrar no bando mas já mudei tanto

Que eu não vou voltar ao mesmo fandango

Tenho que provar a mim próprio que tenho o comando

Que sei o que quero, e quando erro estou disposto a dar sangue

Eu espero o que tiver que esperar no meu canto

Só me vês quando apagarem os holofotes do campo

Eu sou um poço

De decisões erradas

Um bom moço

Que só aprende ás cabeçadas

Só me lembro

Das nossas tardes bem passadas

E hoje sei que saudades são marcas marcas…

Marcas.

marcas.

marcas.

Ze willen me naar beneden, zag ik

Alleen omdat ik de stad verliet, stierf ik

Ik ging rond

Ik was verdwaald... maar ik vind mezelf terug

Er zijn dagen dat ik niet eens weet wat ik hier doe

Wie ga ik vertrouwen als ze niet dezelfden zijn die ik kende

Ik stop niet waar ik vroeger deed, het is geen peer of een klap die zal veranderen

op een dag zal wat je hebt voor je veranderen

En denk goed na over wat je wilt, het hangt allemaal af van met wie je goed kunt opschieten

En als je er azen voor geeft om dat te veranderen, ben je nog een kind

Ik was met een kind in vrede aan het praten over het leven

Over de slechte dingen die we doen als er veel gedronken wordt

Als het mijn hoofd is dat problemen veroorzaakt via fobieën

Angsten hebben mijn dagen geteisterd

Muren zijn meer dan oren in lege huizen

Geheimen, verborgen creëren koude relaties

Misschien doe ik net als Sofiane, ik blokkeer A2

Dan de A1, dan de A12, dan de A9

Dan ben ik het die het paard achter de wagen spant

Gewoon om te proberen te begrijpen hoe rap wordt gepromoot

Geef mij een hart van steen

Ik mis haar gewoon

Als het leven ons overspoelt

Ik zing, zodat elke ademhaling

Wees de warme en verdrinkende wind

Dit is droog en irriterend

De dag dat ik een heilige ben, moet nog geboren worden

Er moet nog een beat zijn waar ik niet op zing

Zoveel dat onuitgesproken bleef, maar verder

Ik heb de witte laten vallen, ik heb de zwarte pen

Mijn rap is bloed en je hebt geen tijd in de zandloper

Mijn rap is afstandelijk en laat constant krachten vrij, zoals ultrastralen

paars

Ik verraad mijn catraios niet, ik was trouw aan Juliet

Wij zijn nog steeds degenen die het meest bezorgd zijn om de planeet

We hebben nog steeds de tuin, ook al zie ik hem niet

Ik weet dat je het water geeft als het weer het toelaat

Wat God ook wil, als hij echt bestaat

Het bestaat om te bewijzen dat tijd hier de ware eigenaar van is

Het is niet verdrietig voelen, het is meer weten dat ik verdrietig ben

Elke keer als ik opgeef

Ik heb het nooit voor niets gedaan, dat is niet mijn type

Alles wat ik heb gedaan, heb ik gedaan omdat ik het wilde, niet om er mooi uit te zien

Ik vergat blij te zijn toen ik de beat hoorde

Toen ik je op de bank achterliet en in conflict raakte

Bij mij sloot het isolement me op

Ik heb niet eens meer met je gepraat en ik vraag me af hoe?

Ik plant en oogst wat ik eet

Maar spijt doodt me

Bossen.

Elke dag dragen ze meer op het mes

Iedereen maakt fouten.

En elke agent krijgt er genoeg van

Aanval.

Omdat eenzaamheid de markeringen verwijdert

Zodat er nog een kapitein op de boot zit

Mijn album komt pas volgend jaar uit, het komt pas uit wanneer

Ik kom terug van deze verre plek

Ik kreeg te horen dat ik moest waarderen wat belangrijk is

En ik zal mijn leiding kunnen nemen

Ik heb me zo opgesloten in deze veertig

Ik heb in een mum van tijd 2 Eps opgenomen

In een oogwenk verloor ik alles wat ik het liefste wilde

En dit kost me zoveel

Zo erg zelfs dat ze tegen me zei: (hmmm) je komt zo ver weg

Dat ik mezelf op 125 bevond met een witte Fiesta

Hieruit omhels ik, hierdoor word ik een heilige

Wees de Heer in de naam van wat ik zing

Ik probeerde me bij de bende aan te sluiten, maar ik ben al zo veranderd

Dat ik niet terugga naar dezelfde fandango

Ik moet mezelf bewijzen dat ik de leiding heb

Dat ik weet wat ik wil, en als ik een fout maak, ik bereid ben bloed te geven

Ik wacht op wat ik heb te wachten in mijn hoek

Je ziet me alleen als de veldschijnwerpers uit zijn

Ik ben een bron

van verkeerde beslissingen

een goede kerel

Die alleen leert door een kopstoot te geven

Ik herinner het me gewoon

Van onze middagen goed besteed

En vandaag weet ik dat nostalgie merken is...

Merken.

merken.

merken.