The Odyssey -

The skin is the canvas and the blood is the ink

The mind is the artist but the heart is too weak

Can we pick up the pieces?

They are left askew across the void

Can we assemble the fragments?

Or are we only authors of chaos?

Somedays you were right, I felt the death creep up inside

Somedays you were right, but it was hard to agree

Somedays you were right and I finally realized

The last goodbye was from me

Hold me close, till we disappear

Like eternity’s cold hands

Taking me far away from here

We could never be

Bend the world too your desires

I would take your place

I’m afraid of what I can see

Take me far away

Drowning in a sea of empty promises

Two souls set adrift like lifeless carcasses

Set down a river of historic misfortune

I say goodbye to all we’ve shared together

As the night shrouds me in mystery

Hold me close, till we disappear

Like eternity’s cold hands

Taking me far away from here

I’m sure you’ll understand, cause we could never be

Or even more so, we could never see eternity

Turn up the heat, the radiance of your embers

Filter’s underneath as star-crossed lovers, sharing our passion of the galaxy

De huid is het canvas en het bloed is de inkt

De geest is de artiest, maar het hart is te zwak

Kunnen we de stukken ophalen?

Ze worden scheef gelaten over de leegte

Kunnen we de fragmenten in elkaar zetten?

Of zijn we alleen de auteurs van chaos?

Op een dag had je gelijk, ik voelde de dood van binnen naar boven kruipen

Op een dag had je gelijk, maar het was moeilijk om het eens te worden

Op een dag had je gelijk en realiseerde ik me eindelijk

Het laatste afscheid was van mij

Houd me vast, totdat we verdwijnen

Als de koude handen van de eeuwigheid

Brengt me ver weg van hier

Dat zouden we nooit kunnen zijn

Buig ook de wereld naar jouw wensen

Ik zou jouw plaats innemen

Ik ben bang voor wat ik kan zien

Breng me ver weg

Verdrinken in een zee van loze beloften

Twee zielen op drift als levenloze karkassen

Zet een rivier van historisch ongeluk neer

Ik zeg vaarwel tegen alles wat we samen hebben gedeeld

Terwijl de nacht me in mysterie hult

Houd me vast, totdat we verdwijnen

Als de koude handen van de eeuwigheid

Brengt me ver weg van hier

Ik weet zeker dat je het zult begrijpen, want dat zouden we nooit kunnen zijn

Of nog erger: we zouden de eeuwigheid nooit kunnen zien

Zet het vuur hoger, de glans van je sintels

Filters eronder als door sterren gekruiste geliefden, die onze passie voor de melkweg delen