Paperstrips - Sublunar

A storm has crushed my favourite star

The light to help my body grow

Possibly maybe, here we are

It’s just a waste of time

Come and go

The mirrors make my body flat

And hide the plasters on my arms

A speck of hope’s been left ashore

But no one cares

Cares at all

In the world of convenient spells

My morning feet are numb

The question so incomplete

The answer never to be found

The shutter so low, we’re bound

To come up the way we are

The question so incomplete

The answer never to be found

So I’m back home

To give back all I’ve got

And dust the surface clean

And feel

The plasma in my blood

The salt in my sweat

The cross-section of my veins

The water in my breath

The universe at large

Sifting through my hands

Ever so intangible

But never so immense

So I give my loudest cry

Before my voice turns dead

Hoping to reverse the tide

In the face of nothingness

Holy water drunk in cups

Is filling up your lungs

A day that never comes again

A story told thousand times

It’s fine, it’s good enough

I’ll rest till I’m alive

A day that never comes again

A story told thousand times

So I’m back home

To give back all I’ve got

And dust the surface clean

And get my senses back

So I’m back home

Reading all my life

Inked on paperstrips

For the last time

The plasma in my blood

The salt in my sweat

The cross-section of my veins

The water in my breath

The universe at large

Sifting through my hands

Ever so intangible

But never so immense

So I give my loudest cry

Before my voice turns dead

Hoping to reverse the tide

In the face of nothingness

Een storm heeft mijn favoriete ster verpletterd

Het licht om mijn lichaam te laten groeien

Misschien misschien, hier zijn we dan

Het is gewoon tijdverspilling

Komen en gaan

De spiegels maken mijn lichaam plat

En verberg de pleisters op mijn armen

Een sprankje hoop is aan land gelaten

Maar niemand geeft erom

Maakt helemaal niet uit

In de wereld van handige spreuken

Mijn ochtendvoeten zijn gevoelloos

De vraag is zo onvolledig

Het antwoord is nooit te vinden

De sluiter zo laag, we zijn gebonden

Om te komen zoals we zijn

De vraag is zo onvolledig

Het antwoord is nooit te vinden

Dus ik ben weer thuis

Om alles terug te geven wat ik heb

En stof het oppervlak schoon

En voel

Het plasma in mijn bloed

Het zout in mijn zweet

De dwarsdoorsnede van mijn aderen

Het water in mijn adem

Het universum in het algemeen

Ziften door mijn handen

Ooit zo ongrijpbaar

Maar nog nooit zo immens

Dus sla ik mijn luidste kreet

Voordat mijn stem dood wordt

In de hoop het tij te keren

In het aangezicht van het niets

Wijwater gedronken in kopjes

Vult je longen

Een dag die nooit meer komt

Een verhaal dat duizend keer is verteld

Het is goed, het is goed genoeg

Ik zal rusten tot ik leef

Een dag die nooit meer komt

Een verhaal dat duizend keer is verteld

Dus ik ben weer thuis

Om alles terug te geven wat ik heb

En stof het oppervlak schoon

En krijg mijn zintuigen terug

Dus ik ben weer thuis

Mijn hele leven lezen

Geïnkt op paperstrips

Voor de laatste keer

Het plasma in mijn bloed

Het zout in mijn zweet

De dwarsdoorsnede van mijn aderen

Het water in mijn adem

Het universum in het algemeen

Ziften door mijn handen

Ooit zo ongrijpbaar

Maar nog nooit zo immens

Dus sla ik mijn luidste kreet

Voordat mijn stem dood wordt

In de hoop het tij te keren

In het aangezicht van het niets