Crystalline -

I don’t have a crystal ball but if I did it wouldn’t tell the future.

But I’d have a fistful of sloppy notes

from studying the past in the crystal.

I’d see us in there trying not to break because we believed the lore

That taught us we were fragile things, as if we didn’t have a core.

I’d see us in there shattering, glass bark ground to powder,

Cold air hits the heartwood and the sap flows,

Wants to stick it back together.

Crystalline trees, songs fall like leaves,

And I never knew you until your roots were under my boots.

That bumpy bark reflecting my thousand eyes reflecting

That I never knew you until the heartwood and sap shown through.

But that took a break in that cloudy crystal skin,

And it takes us breaking until we see we do grow again.

And this grove is quaking aspen shimmering and shaking

With the music we’re making, hearts fluttering and breaking.

Faking a million smiles I tried shaking you awake.

Flaking a million times and making sad mistakes.

Hurting so casually you were flirting with the pain.

Learning nothing from it and so it was all in vain.

Ik heb geen kristallen bol, maar als ik dat zou doen, zou ik de toekomst niet voorspellen.

Maar ik zou een handvol slordige aantekeningen hebben

door het verleden in het kristal te bestuderen.

Ik zou ons daarbinnen zien proberen niet te breken omdat we de overlevering geloofden

Dat leerde ons dat we fragiele dingen waren, alsof we geen kern hadden.

Ik zou ons daar zien verbrijzelen, glazen bast vermalen tot poeder,

Koude lucht raakt het kernhout en het sap stroomt,

Wil het weer aan elkaar plakken.

Kristallijnen bomen, liedjes vallen als bladeren,

En ik heb je nooit gekend tot je wortels onder mijn laarzen lagen.

Die hobbelige schors die mijn duizend ogen weerkaatst

Dat ik je nooit heb gekend tot het kernhout en het sap zichtbaar werden.

Maar dat nam een ​​pauze in die troebele kristallen huid,

En het duurt even voordat we zien dat we weer groeien.

En dit bosje beeft espen glinsterend en trillend

Met de muziek die we maken, fladderen en breken harten.

Ik deed alsof ik een miljoen glimlachen had en probeerde je wakker te schudden.

Miljoenen keren schilferen en droevige fouten maken.

Pijn doen, zo terloops dat je flirtte met de pijn.

Er niets van geleerd en dus was het allemaal tevergeefs.