Freeway - Stephen Thomas

the time has finally come

you’re finally at peace

unchained and broken from the life that used to be

filled with your love

and happiness from two

all that’s left is the memory of you

pack up my bags and i head out by dawn

half a tank of gas to my name

nowhere to belong

drive down the freeway with the wind in my hair

the end of the road is coming

you’re not there

wait for me when the sun hits the horizon

wait for me when there’s nothing left to fear

but fear itself

wait for me when tomorrow never comes

wait for me when you get there

yeah, whoa, la-da-da, la-di-da-di-da

a year’s gone by, but still it feels the same

three hundred sixty five

the pain remains

a walking open wound;

what i am to the world

reliving emptiness left by a girl

unpack my bags and i release some tears

wondering how i made it through the years

wait for me when the sun hits the horizon

wait for me when there’s nothing left to fear

but fear itself

wait for me when tomorrow never comes

wait for me

the day we met

the day we kissed

the day we fell in love like this

the time before you said goodbye

and the first tear fell from my eyes

i spent so many nights alone

when are you coming home?

im waiting

wait for me when the words don’t come too easily

wait for me when the sun doesn’t shine on your face

wait for me when you open up your eyes

wait for me

i spent so many nights alone

wondering when you were coming home

you left me in the barren place

without steps for me to retrace

im waiting

im waiting, im waiting

im waiting and waiting

im waiting, waiting

het is eindelijk zover

je hebt eindelijk vrede

ontketend en gebroken van het leven dat vroeger was

gevuld met jouw liefde

en geluk van twee

het enige dat overblijft is de herinnering aan jou

pak mijn koffers en ik vertrek bij zonsopgang

een halve tank benzine op mijn naam

nergens thuishoren

rijd over de snelweg met de wind in mijn haar

het einde van de weg komt eraan

je bent er niet

wacht op me als de zon de horizon bereikt

wacht op me als er niets meer te vrezen is

maar vrees zelf

wacht op mij als morgen nooit komt

wacht op me als je er bent

ja, ho, la-da-da, la-di-da-di-da

er is een jaar voorbij, maar het voelt nog steeds hetzelfde

driehonderdvijfenzestig

de pijn blijft

een lopende open wond;

wat ik ben voor de wereld

herbeleven leegte achtergelaten door een meisje

pak mijn koffers uit en ik laat wat tranen los

vroeg me af hoe ik het door de jaren heen heb gehaald

wacht op me als de zon de horizon bereikt

wacht op me als er niets meer te vrezen is

maar vrees zelf

wacht op mij als morgen nooit komt

wacht op mij

de dag dat we elkaar ontmoetten

de dag dat we kusten

de dag dat we zo verliefd werden

de tijd voordat je afscheid nam

en de eerste traan viel uit mijn ogen

ik heb zoveel nachten alleen doorgebracht

wanneer kom je naar huis?

Ik wacht

wacht op me als de woorden niet te gemakkelijk komen

wacht op me als de zon niet op je gezicht schijnt

wacht op me als je je ogen opent

wacht op mij

ik heb zoveel nachten alleen doorgebracht

vroeg me af wanneer je thuiskwam

je liet me achter op de dorre plek

zonder stappen voor mij om terug te keren

Ik wacht

ik wacht, ik wacht

ik wacht en wacht

ik wacht, wacht