Rosso sera - Stella Carnacina

Era d’inverno, mi hai detto: «Vedrai

L’amore nostro non morirà mai»

Tanto e poi tanto hai voluto da me

E non t’ho chiesto nemmeno un perché

È primavera e il mandorlo è in fiore

Sboccia una rosa alla luce del sole

Ancora un mese che per me volerà

Anche il mio fiore così sboccerà

Occhioni neri oppure blu

A chi somiglierai di più?

Ma sono sola ad aspettare

E tutto ciò che senso ha?

No, non è giusto far così

Si vive in due per non morir

Il dolce fiore che ho qui

L’hai colto tu quel giorno in cui t’ho detto sì

Io per la strada in cerca di te

Come un automa mi chiedo perché

La mente è vuota, ma il cuore però

Mi sta scoppiando perché io tra un po'

Eccolo lì ed un’altra è con lui

Lacrime tante, giù dagli occhi miei

Non farla dire, coraggio ci sei

Ed è la fine… (spari)

Pronto?

C'è il mio amore da portare via

Eh sì, via Po…

Het was winter, je zei tegen me: "Je zult het wel zien

Onze liefde gaat nooit voorbij"

Zo en zo veel wilde je van me

En ik heb je niet eens gevraagd waarom

Het is lente en de amandelboom staat in bloei

Een roos bloeit in het zonlicht

Weer een maand die voor mij voorbij zal vliegen

Zelfs mijn bloem zal zo bloeien

Zwarte of blauwe ogen

 Op wie zul je het meest lijken?

Maar ik ben alleen aan het wachten

En wat voor zin heeft dit allemaal?

Nee, het is niet juist om dat te doen

Je leeft in tweeën om niet dood te gaan

De zoete bloem die ik hier heb

Je zag het die dag toen ik ja zei

Ik op straat op zoek naar jou

Als een geautomatiseerde vraag ik me af waarom

De geest is leeg, maar het hart wel

Ik barst omdat ik een beetje binnen ben

Daar is hij en een ander is bij hem

Veel tranen uit mijn ogen

Laat haar het niet zeggen, kom op, je bent er

En het is het einde... (schoten)

Klaar?

Er is mijn liefde om mee te nemen

Oh ja, via Po…